Έρως Ανίκατε Μάχαν

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

erosanikate

Υπάρχει μια θυσία που χλευάζει υλικούς και ηθικούς σκοπούς. Ο άνθρωπος που γιορτάζει τη ζωή του θυσιάζει τελετουργικά ότι του έμαθαν στα σχολεία και στις εκκλησίες. Στα κόμματα και στις αγορές. Θυσιάζει την κούφια καλοζωία που του προσφέρει ο πολιτισμός και τις έτοιμες γνώσεις, τις καθαρισμένες και ξεφλουδισμένες από ηδονισμό και δυσνόητα φιλοσοφικά δηλητήρια.

Ο άνθρωπος για να επικοινωνήσει ουσιαστικά πρέπει να θυσιαστεί. Η επικοινωνία είναι η πιο ιερή θυσία. Ένα πλήρες και άθικτο ον, τουτέστιν ένα καλοθρεμμένο Εγώ που κραδαίνει το φάσγανο της πολεμοχαρούς του φύσης, δεν επικοινωνεί αλλά αγορεύει και άρχει μέσω του πανδαιμόνιου και σχιζοφρενικού εαυτού.

Η επικοινωνία είναι το όριο κάθε ανθρώπινης πράξης. Όντα που κρέμονται πάνω απ’ τα πηγάδια τους προσδοκώντας με το ροδάνι της σαρκικής επαφής να ξεδιψάσουν τα σπλάχνα τους. Να δροσίσουν το λαρύγγι τους με όλο τον ερωτικό οίστρο της μετέωρης γνωριμίας, να εκμηδενιστούν τόσο για να συναντήσουν τον άλλο.

Να αποσπάσουν απ’ το αλλότριο σώμα λυγμούς και υγρά με γεύση αιωνιότητας, ανακουφίζοντας την ύπουλη ορθοφροσύνη του πεπερασμένου βίου. Προσβλέποντας σε μια κάθαρση άκρως υλική, μακριά από λογής λογής καρκίνους και σαράκια.

Η χαρά και το γέλιο απαιτούν θυσίες. Πρέπει να βρεις το Θεό στην Ερωμένη σου. Σ’ αυτήν απευθύνεις το Ερώτημα της ζωής και του θανάτου, σ’ αυτήν γελάς όπως γελά το μωρό στη μάνα αντικατοπτρίζοντας τον ευλογημένο παγανισμό της χαράς. Του βίου που συναρτάται από στιγμές χαράς από οργασμούς. Εθισμούς εν χωρώ και εν χρόνω.

Βίος διττός ηλιόλουστος συντονίζοντας το αναιμικό Εγώ με το Όλον. Εγώ τώρα που γράφω εδώ και παίζω με σένα. Εσύ που με διαβάζεις και παίζεις με μένα. Οι μικροί θάνατοι χαράς που προσφέρει ο ένας στον άλλο παίζοντας με τα ένστικτα, ξέροντας πως το μεγάλο αναπόδραστο χαντάκι είναι μπροστά.

Εδώ ο ερωτισμός μας δεν είναι αναψυχή και ανώδυνη τέρψη αλλά θυσία και κατάλυση όλων των κατεστημένων μορφών υποταγής. Θυσιάζομαι και σου γράφω παραβιάζοντας τις απαγορεύσεις, έχοντας έτσι πλήρη πρόσβαση στη διακεκριμένη σφαίρα του ιερού. Δηλαδή στο κορμί σου.

Επισκέπτομαι το Σώμα σου όχι με την ιεροσυλία του τραμπούκου που κάνει εισβολή, αλλά με την αυθάδεια του ηδονιστή που θέλει να κοινωνήσει και να μεταλάβει την κοινή χαρά.

Πλάθω τον κόσμο με την αδέσμευτη ελευθερία που ξεδιπλώνουν οι ποιητικές συμβάσεις. Δεν είμαι ιερέας, μύστης, προφήτης, ιδρυτής θρησκείας ή κόμματος. Αναζητώ στη συνάντηση με τον Άλλο μια στάση ζωής που να μην εμπλέκεται με το δογματισμό κάποιου ιερατείου. Κι ας ξέρω πως προ του θανάτου θα μ’ εγκαταλείψουν όλοι αβοήθητο.