Η διακόρευσις των παίδων

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

diak

Αν η καρδιά σου δε ραγίσει νωρίς τότε θα πετρώσει πολύ σύντομα. Κι όλες οι γούρνες των πειρασμών και της ερωτογόνου βαθύτητας θα γεμίσουν λάσπες και ιδιότροπα άρθρα για τη στέρηση. Η στέρηση στερεί απ’ το ευσεβές συναίσθημα την ανάγκη για δημιουργία.

Κι όταν το καύκαλο δεν δημιουργεί οι αδένες γίνονται κουβάρια που τα μοσχοπουλάνε οι έμποροι των εθνών για να πλέξουν το πουλόβερ της λήθης. Το πιο ζεστό ένδυμα του καπιταλιστή. Την πανοπλία του που τη σφυρηλατούν καθημερνώς και δουλικώς αγαθοί γίγαντες και ευαίσθητοι μαχαιροβγάλτες.

Αν η κοινωνία δεν σου απαγορεύει να είσαι πλούσιος τότε σε καταδικάζει να είσαι φτωχός. Σε ποτίζει λίγη αγιότητα και μπόλικο πένθος. Με χειρουργικό ζήλο σου περνά στις φλέβες αυτό το συρίγγιο της αγωνίας για το αύριο ενώ σου έχει καταστρέψει νοικοκυρεμένα και παστρικά το σήμερα.

Τελετουργικά σκοπεύει με τα βελούδινα υπερόπλα του τους θύλακες της φιμωμένης αγχίνοιας καταναλωτών και όχι ανθρώπων. Φιλάθλων και όχι εραστών.

Αν οι απαιτήσεις δεν είναι επιθετικές απέναντι στην αθανασία και την τρυφή του πλούτου, η γκρίνια, η διαμαρτυρία και η αγανάκτηση είναι κούφιες βρομερές πορδές.

Μέσα σ’ αυτή την ατελεύτητη ομοιομορφία των απόψεων και τον εγγαστρίμυθο διαλογισμό του ανταγωνισμού οι δούλοι απαιτούν νέα μνημόνια και λιγότερο Κράτος. Στενό παπούτσι ανήφορο και λοιπά εδέσματα της ανηφόρας.

Δεν τα βάζουμε με τον πλούτο, την κατεξοχήν έκφραση της αισχρότητας επί γης αλλά τα βάζουμε με το μαλάκα της διπλανής πόρτας, με τον φίλο, τον αδερφό και το ξάδερφο και τον ξένο βομβαρδισμένο και χαροκαμένο, τα βάζουμε με τη ζωή και τη λιγόπνοη καλοπέραση των φτωχών Άλλων, γιατί έτσι γουστάρει η εταιρία.

Έτσι θέλει το άριστον ανθρωποειδές που προώθησαν όλα τα καθαγιασμένα από ανθρωπισμό και αισθήματα λόμπι και όλα τα γραμματιζούμενα μορμολύκεια που μ’ ένα ξεροκόμματο μισθό παίρνουν αμπάριζα όλο το κολποπρωκτικό σύστημα της μητρός τους.

Ιδιωτία μασκαρεμένη αλληλεγγύη μέσα στον κοινοβουλευτικό στάβλο. Παπάδες μαστουρωμένοι με λιβάνια και μετρητά, μέσα στο λήθαργο της χρυσής αυτοκρατορικής μήτρας, δάσκαλοι δασκαλεμένοι να μη μιλάν, κρατούν τα πόδια της νέας γενιάς ανοιχτά για να έρθει ο γυναικολόγος βρικόλαξ, ο υιός της ιστορίας κάθε παρελθούσης αποστασίας και κάθε μασκαρεμένης χούντας, ο νεογαμιάς του νεοθατσερικού μεσαίωνα για να τελέσει την πιο ταπεινωτική επέμβαση.

Την πιο ατιμωτική έκτρωση. Κραδαίνοντας το αμβλύρυγχο δόρυ του καλού νοικοκύρη ετοιμάζεται να καρφώσει το έμβρυο στην κοιλιά. Να το λιώσει. Να του θρυμματίσει την καρδιά Να ψεκάσει με δηλητήριο κάθε απειροελάχιστο σπόρο ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Ελάτε νέες και νέοι, κοπιάστε στο νέο μεγάλο κεντροδεξιό μαντρί, ο υιός Βρικόλαξ ο πορθητής είναι έτοιμος από καιρό και περιμένει με το νεοφιλελεύθερο καβλί του.