Εργασία και Χαρά

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

ergasiakai

Η εργασία στον ελεύθερο ανταγωνισμό είναι η πιο σκληρή μορφή πορνείας. Εργάζομαι ως ελεύθερος επαγγελματίας σημαίνει εκπορνεύομαι και αλλοτριώνομαι. Πολλές φορές βεβαίως το ευχαριστιέμαι το γαμήσι αλλά δεν είναι παρά ένα γαμήσι για να βγάλω λεφτά.

Φράγκα απ’ τα οποία ένα μέρος θα πάει στα προσωπικά μου έξοδα κι ένα άλλο το μεγαλύτερο θα πάει στους νταβατζήδες μου. Κράτος, τράπεζες, αφεντικό και λοιπά.

Ανέκαθεν το θέμα εξέλιξης της δουλείας ήτο ακανθώδες και ζοφερό. Η κατάσταση του εργαζόμενου σύγχρονου δούλου μπορεί ασφαλώς να χαρακτηριστεί πορνική. Το γεγονός ότι ένα ανθρώπινο ον μπορεί να πουληθεί και να χρησιμοποιηθεί ως αντικείμενο, σαν πράγμα, παραδομένο απολύτως στο έλεος του άλλου, του ιδιοκτήτη του ή του αφέντη του, μας παρέχει το δικαίωμα να μιλάμε για οντολογική πορνογραφία.

Ο σύγχρονος ανταγωνισμός και ο καπιταλισμός της συνεχούς επέκτασης πήγε ένα βήμα πιο μπροστά. Τη μεγάλη και κρίσιμη μάζα του πληθυσμού την έκανε αφεντικό του εαυτού της.

Εσύ θα πουλάς την εργατική σου δύναμη, εσύ είσαι το αφεντικό σου. Εσύ θα βρεις τους καλύτερους τρόπους να πουληθείς. Ο ανταγωνισμός θα σε κάνει καλύτερο. Θα σε πάει ένα βήμα πιο μπροστά. Θα σε κάνει πλούσιο. Θα σου προσφέρει χαρά και εξουσία.

Κανένα χάπατο σπουδαγμένο με τη δεξιόστροφη ρητορική της ευτυχίας μέσω της εργασίας, δεν μπορεί να διανοηθεί το υπαρξιακό ξεκόλιασμα που του προξενεί ο καπιταλισμός.

Όπως η αρχετυπική πορνική εικόνα στηρίζεται βεβαίως, στο προφανές του σώματος αλλά, ταυτόχρονα το σχετικοποιεί και το περιπλέκει. Δεν αρκεί η συνουσία. Δηλαδή το κέρδος και η υπεραξία. Μένει ακόμα να δείξουμε ότι συνουσιαζόμαστε, πράγμα που προϋποθέτει ότι πρέπει να δείξουμε ότι ξέρουμε να δείχνουμε.

Με άλλα λόγια όταν εργάζομαι παράγω εικόνα. Αξιολογούμαι μέσω της εικόνας που παράγω. Σκηνοθετώ τον ίδιο τον εαυτό μου, γίνομαι κάποιος άλλος για να αρέσω και να μπορώ και αύριο να έχω εργασία και χαρά στα σκέλια μου, συσκευές, δάνεια και δροσερά αγγούρια.

Μέσω ενός ιδιότυπου στριπτήζ προσφέρω θέαμα, δηλαδή κέρδος, φράγκα και τρελές καύλες στον επενδυτή που επένδυσε στο βυζάκι μου και στο δουλευταράδικο αποψιλωμένο ψωλάκι μου. Όπως και το αθώο στριπτήζ, δεν συνίσταται μόνο στο απλό γδύσιμο αλλά στη σκηνοθεσία του γυμνού. Ένα ντύσιμο της γυμνότητας, μια αλλοίωση των σχέσεων ανάμεσα στο γδυτό και το ντυμένο.

Οι επιστήμονες ελεύθεροι επαγγελματίες όταν διαμαρτύρονται βγάζουν συμβολικά τη λαιμαριά τους, δηλαδή τη γραβάτα τους. Είναι οι πιο θλιβερές πουτάνες της εργασίας. Οι πιο δυστυχισμένοι άνθρωποι. Είναι οι λεγόμενες σκύλες του συστήματος. Αυτές που θα λυσσάξουν πρώτες και θα κρεμαστούν απ’ τις λαιμαριές τους όταν το δουν να γκρεμίζεται.