Τζιχάντ

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Lagarde fakes

Αντιστρέφω αυτή την φιλοσοφική λίθο των εγχειριδίων καλής προσαρμογής στην πραγματικότητα, διακηρύσσοντας πως η Ιστορία είναι η μαμή της Βίας. Όσο θα υπάρχει Ιστορία θα υπάρχει και Βία.

Μέσα στη λαμπρότατη αφήγηση της βαρβαρότητας και των καταναγκασμών, το πυρίμαχο γυαλί της ανθρώπινης κοινωνίας χνωτίζεται και θαμπώνει.

Οι θρησκευόμενοι άνθρωποι, που αγαπούν την πατρίδα τους και το κόμμα, θα οδηγηθούν στη βία και στις τραγωδίες. Θα πλέξουν στεφάνια για να στεφανώσουν τα μνημεία, θα βαλσαμώσουν τις μνήμες, υπονομεύοντας το μυαλό και την καρδιά τους, κοιτάζοντας πίσω σ’ ένα υπεράφθονο παρελθόν από αυταπάτες.

Θα αγαπήσουν τις βυζαντινές μούμιες και τη συντέλεια κάθε ηρωικής πράξης που αβγάτισε τις ένδοξες αράδες. Αυτές που θα πρέπει να αποστηθίσουν οι υποτελείς μέσα στο βόθρο της πατρίδας και των εθνικών συμβόλων.

Οι πατριώτες και οι άνθρωποι των θρησκειών θα πολεμήσουν πρώτοι τον αδερφό τους. Θα του βγάλουν τα μάτια και θα του χώσουν στον κώλο έναν τανκ κι ένα παλούκι με μια ξεσκισμένη σημαία.

Είναι αυτοί, που σε καιρό δολερής ειρήνης κάνουν πράξη την κακόβουλη ευχή τους, να χάσει ο αδερφός τους την υγεία του, πιστεύοντας αυτομάτως ότι θα ξαναβρούν αυτοί τη δική τους.

Μα τίποτε δεν μπορεί να επανορθώσει την υγεία τους, τα νιάτα τους, την καυλωμένη τους φύση, τη νεότητα που ποδοπάτησε ο μεταφυσικός ορθολογισμός κάθε πολιτικής ορθότητας συντονισμένης με το κέρδος και τα σκατωμένα λεφτά.

Χωνεμένοι μέσα σε φυλακές και αναμορφωτήρια, ψυχαναγκαστικά νοικοκυριά και ασφυκτικά σχολεία, στρατόπεδα εργασίας και χρυσόφτερνες κρεβατοκάμαρες.

Παραδομένοι στις επί πιστώσει απαστράπτουσες ηδονές που ξεθυμαίνουν μέσα στην αντισηπτική τους δόξα. Στο έλεος των συμπτώσεων και της τύχης. Στο μικροσυμφέρον και στις κάλπικες ρητορείες.

Μα, οι συμπτώσεις εντυπωσιάζουν τους πονεμένους ανθρώπους και τους ανθρώπους που έχουν αφήσει τις ζωές τους στο έλεος του σαγηνευτή. Τους ανθρώπους που ελπίζουν σ’ ένα λερό θαύμα που θα προσφέρει λίγο βάλσαμο στην πένθιμη θλίψη τους.

Αυτούς τους άοκνους παρατηρητές, ενός κόσμου σμιλεμένου απ’ όλα τα άχρηστα κομψοτεχνήματα της ματαιοδοξίας.