Πρώτη Ύλη

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

susannahmartin5

Είμαστε προϊόντα αστρικών ολοκαυτωμάτων, παιδιά νεφελωμάτων, αστρική σκόνη καμωμένη από τα ανακυκλωμένα και ανασχηματισμένα υπολείμματα ενός αρχαίου υπερκαινοφανούς αστέρα.

Είμαστε τα αλαζονικά όντα που κουβαλάμε το μαρτύριο του έρωτα και του θανάτου μέσα στις φλέβες μας. Πλάσματα απλωμένα στη βαρυτική σινδόνι ενός πλανήτη αντίφωνου μέσα στα αστρικά αποκαΐδια κι ανάμεσα απ’ τις σχισμένες σάρκες του ουρανού.

Είμαστε ότι απέμεινε από άστρα που κάλπασαν κάποτε ξέφρενα προς το θάνατο, κάνοντας πάντα μιαν ύστατη και σύντομη ηράκλεια προσπάθεια να κρατηθούν ζωντανά τρώγοντας το ίδιο τους το κορμί, καταναλώνοντας κάθε πηγή καυσίμου. Συντήκοντας μες στα καζάνια τους πυρίτιο παράγοντας σίδηρο.

Μα ο σίδηρος για ένα άστρο είναι το ποτήρι με το κώνειο, η χαριστική βολή και το οριστικό τέλος της πορείας του. Χωρίς ενέργεια συνθλιμμένο προς τα μέσα από την ίδια τη βαρυτική δύναμη το άστρο αρχίζει να καταρρέει. Με μιαν εκτυφλωτική έκρηξη τόσο φωτεινή όσο ένα δισεκατομμύριο ήλιοι μαζί εκτινάσσεται στο Διάστημα.

Ένα πύρινο μανιτάρι που διασκορπίζει τους σπόρους του, σπέρνοντας την περιοχή γύρω του με την πρώτη ύλη της ζωής.

Ύλη που δεν έχει καμιάν ανάγκη να κάνει θαύματα για να την πιστέψουν τα κομμάτια της, αυτά που θα αφεθούν έρμαια μέσα στον αιμομικτικό κύκλο της ζωής.

Ύλη που δεν δίνει αναφορά στον αρχιερέα και στο μουλά για το οργιώδες αστρικό γαμήσι και την αθώα κοσμοχαλασιά που λοξοδρομεί ενίοτε μες στον αλαλαγμό της ομορφιάς και της νόησης.

Ύλη προορισμένη να καταβαραθρωθεί απ’ τις εν στύσει επελάσεις κομητών.

Ύλη που καταλήγει ο τελειωμός της σ’ ένα όστρακο ή σ’ ένα θεώρημα γεωμετρίας, ευλογημένα όλα απ’ τα υγρά του αιδοίου που στήνει ενέδρα κάθε τόσο στις στρατιές των καυλωμένων Μυρμιδόνων.

Ναι, είμαστε κοσμικά βρέφη στην αγκαλιά του χαμού. Οι διακονιάρηδες σωματικών υγρών, έτοιμοι να αβγατίσουμε όλες τις νυχτερίδες των Καρπαθίων.

Έτοιμοι να συρθούμε σαν την οχιά μέσα στο φαλλικό πανδαιμόνιο της έξαψης.

Σαύρες νηστικές που τρυπώνουν μες στα μάτια των Αγίων στα τέμπλα.

Σκυλιά που δαγκώνονται στο σβέρκο και γλείφονται ολημερίς εδώ στους αστικούς βάλτους.

Αλιτήριοι ηδονιστές, παιδιά της γάγγραινας και της μούχλας, παίζουμε το ταμπούρλο μας μες στα χαντάκια της επιθυμίας.

Επιμελούμαστε δια βίου την καταστροφή μας με όλο το λαγνεικό θράσος του άστρου που μας γέννησε. Πότε φορώντας την τήβεννο της ματαιοδοξίας και πότε τα σπάργανα απ’ όλες τις πυρηνικές δεσιές. Την αιωνίως θεϊκή μας γύμνια.