Αγρός ή odor di femina

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

agros

Είμαι νεόφερτος σ’ αυτόν τον οίκο των οσμών. Κάτω απ’ τον ήλιο μπορώ να μυρίσω στην εξοχή τις πολλαπλές μυρουδιές της μασχάλης.

Να βυθιστώ μέσα στους βλεννογόνους αδένες θηλυκών, που το κορμί τους αποκαθηλώνει όλες αυτές τις νιόπαντρες οσμές, ακούγοντας τη λαγαρή νότα των φωνών του οργασμού των ανθρώπινων ζώων.

Γιασεμί και κουφοξυλιά σαν το γλυκόπικρο άρωμα των δαχτύλων που κράτησαν ανάμεσά τους τσιγάρο.

Μυρίζω τ’ αγαπημένα μου λουλούδια και κλείνω τα μάτια. Ανασαίνω βαθειά και τρέμω σύγκορμος. Τα αρώματα φτάνουν στα σπλάχνα μου, σκορπούν στην επικράτεια του κορμιού μου.

Στεφανώνω αυτή τη μύχια σχέση ανάμεσα στην όσφρηση και την ηδονή. Σκύβω και μυρίζω τα λουλούδια του αγρού. Μυρουδιά γαυριώντων ζώων. Μυρουδιά των μαλλιών και της μασχάλης, μυρουδιά του περινέου, μυρουδιά κατσίκας και μυρουδιά τράγου.

Μυρίζω τη φύση που δεν προσφεύγει στην καθαριότητα και τα καλλυντικά για να αποτρέψει την αποκάλυψη των συγκινήσεών της.

Μυρίζω τη φύση που δεν κρύβει αριστοτεχνικά κάτω από φαρισαϊκές λατινικές εκφράσεις την πιο απτή σεξουαλική πραγματικότητα.

Μυρίζω τον αγρό και το μουνί της, λίγο πριν βγω στον πολιτισμό των ανθρώπων, που πουλάει πρώτα την αρρώστια και μετά το φάρμακο.

Μυρίζω τις αγκαθιές που διαφορίζουν το έρεβος. Τα ριζίδια της αυτοκρατορίας των μηδαμινών.

Εδώ στον αγρό μας δεν έχει κουλτούρες και κυκλοθυμικές δεσποινίδες. Ονειροκτόνους ποιητάς πλήρους αφλογιστίας, θεόθεν βαψομαλλιάδες δυνάστες μέχρι γελοιότητας.

Εδώ έχει λαγάνα και λαγνεία. Λάγνους και λαγνοπούλια. Εδώ δεν έχει μακέτες διυλιστηρίων και περικοπές συντάξεων.

Εδώ είναι δασύ αγριότατο λιβάδι. Εδώ είναι της αύξουσας συνάρτησης της ηδονής, το κλέος. Εδώ συγκλίνει η αδολεσχία των θνητών με τις οσμές.

Ο πιο κυρτός αγγειοπλάστης που ελέγετο φαλλός εδώ ασελγεί, όπως κορφούλα δυόσμου που ευωδά στη μύτη τους θανάτου.