Της Τυρινής ή Τέλη Σταλόνε και ξερό ψωμί

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

ÌÐÏÕÑÁÍÉ ÓÔÏÍ ÔÕÑÍÁÂÏ (EUROKINISSI/ÊÙÓÔÁÓ ÌÁÍÔÆÉÁÑÇÓ)

Τις πόρτες των αστών θα κατουρήσουμε νυχτιάτικα
Τα ψυχοφθόρα γύρω μας σιφόνια
Της ηγουμένης θλίψης ο λαιμός, ολημερίς διώκτης
Απόκρεω, δοξάρι αγριεμένο
Ω! γύφτισσες, πληγή της ειμαρμένης
Παίζετε τα βραχιόλια σας μα εδώ βροντούν πιστόλια
Ηλιοστάσιο του Κάλβου αγκαθερό
Και με φως και με θάνατον ακαταπαύστως
ακαταπαύστως γύμνια
ακαταπαύστως τούρλα φαλλική
Της Τυρινής, ουρλιάζουν οι παπάδες στο Βραχώρι
Μετανοείτε αντίχριστοι, μετανοείτε φλώροι
Κι εσείς φρικιά απ’ το Περγαντί, μπούλες απ’ το Δοκίμι
Τέλη Σταλόνε, σκούξτε, και ξερό ψωμί
Διακόσια βολτ στ’ αρχίδια του να σπάσει το τσιμέντο
Ο καταρροϊκός γαμιάς, ο Αιτωλός επόπτης των αιδοίων
Μες στου φασματικού Τριχώνιου τις πάχνες
Όργια φθισικά
Τσέπες γεμάτες στύσεις
Εξανθήματα
Σπέρματα κομφετί να ραίνουν
Τα ξεβράκωτα πρυμναία κοριτσάκια
Το βασιλιά καρνάβαλο
Το βασιλιά πολιτισμό της άσπλαχνης γραικίας