Οδηγίες Χύσεως

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

odigies

Ο ποιητής δεν είναι καπιταλιστής, δεν εκμεταλλεύεται την εργατική δύναμη κανενός. Για τον καπιταλιστή, ο φετιχισμός του εμπορεύματος παίρνει τη μορφή της ιεροποίησης του κοινού αγοραίου παρανομαστή όλων των εμπορευμάτων. Δηλαδή του χρήματος.

Το χρήμα αποκτά για τον καπιταλιστή μια υψηλή, μυστικιστική, πνευματική αξία. Ο ποιητής έχει το χρήμα γραμμένο στα παπάρια του. Βρίσκεται στον αντίποδα του καπιταλιστή. Ο καπιταλιστής φετιχοποιεί το εμπόρευμα ενώ ο ποιητής φετιχοποιεί την ηδονή και την ευχαρίστηση. Την καύλα της στιγμής που θα αποκτήσει γλωσσική υπεραξία.

Ο δυναμικός ποιητής της ηδονής κι όχι ο αναιμικός στιχάκιας της αναγούλας προτιμά να γράψει για τον εαυτό του και να χάσει τον αναγνώστη παρά να γράψει για τον αναγνώστη και να χάσει τον εαυτό του.

Οι λέξεις και τα πράγματα και οι άνθρωποι είναι μακριά απ’ το κακό και το καλό. Μακριά απ’ τη χολέρα της υποκριτικής χριστιανικής ηθικής.

Για να έχεις πρόσβαση στην ηδονή απαιτείται παράβαση. Ο καπιταλιστής έχει ειδικό προσωπικό, υπαλλήλους, για να του τραβάνε μαλακία. Ο ποιητής μαλακίζεται κατά μόνας ή με φίλους.

Ο ποιητής μαλακίζεται μεγαλειωδώς όταν γράφει ή όταν απαγγέλει το ποίημα του. Η ποίηση είναι η πιο γλυκιά μαλακία. Ο ποιητής και η ποιήτρια διαθέτουν έναν ανεξάντλητο ποιητικό οργασμό έκθετο σε ερμηνείες. Ο ποιητής μπορεί να τον παίξει εκεί μπροστά σας. Το μελάνι είναι το σπέρμα του ποιητή. Με μια χαρτοπετσέτα κι ένα στυλό μπορεί να ξαλαφρώσει.

Ο ποιητής δεν αρκεί να πει μια εξυπνάδα ή ένα δόκιμο στιχάκι. Πρέπει να το καταγράψει. Δεν αρκεί το ροδάνι της ποιητικής του γλώσσας.

Ένστιχτο και συνείδηση βράζουν στο μεγάλο καζάνι της καρδιάς. Παραγωγικές δυνάμεις και παραγωγικές σχέσεις συγκρούονται πάνω στη σάρκα του ποιητή.

Στην αγάπη για τον πλησίον ο ποιητής αντιπαραθέτει την απώλειά της.

Εσείς καλοί μου άνθρωποι που μοιράζεστε από αγάπη το χιτώνα σας με το φτωχό, μήπως τον θέλετε αιωνίως φτωχό το φτωχό για να τον γαμάτε και να του πίνεται το αίμα; Μήπως το γαμήσι για σας είναι στυγνή κυριαρχία με κάθε μέσο, κι ένα σπουδαίο τέτοιο μέσο είναι η δολερή σας αγάπη;

Μήπως καλοί μου άνθρωποι το πραγματικό πρόβλημα της αγάπης είναι η ηδονή του πλησίον, η βλαβερή και κακοήθης ηδονή του, η μαγαρισμένη απ’ τον ιερό ανταγωνισμό;

Μήπως στη θέση της ομορφιάς και του πέπλου και της ελεημοσύνης σας αναδύεται η εχθρότητα και η καταστροφή; Μήπως το δικό σας ωραίο βρίσκεται πιο κοντά στα κακό παρά στο καλό;

Καλοί μου άνθρωποι στρωθείτε και γράψτε ένα ποίημα. Τραβήξτε μια δημιουργική μαλακία. Έτσι θα καταλάβετε τους ποιητές και τα καψόνια της γλώσσας στο χείλος της κοσμικής αβύσσου.

Καλοί μου άνθρωποι δεν θα βρείτε την ποίηση πουθενά αν δεν κουβαλάτε λίγη μαζί σας.