Έξω

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

viks18

Είμαι σε θέση να αφυπνίσω κορμάρες που με οδήγησαν στα αντιβιοτικά της χαράς. Στο πανδαιμόνιο από μανίες που μουτζουρώνουν παλαιούς χάρτες, κάνοντας την ιερή μουτζούρα δώρο σε καθυστερημένα παιδιά σαν εμένα.

Σε μια ζαλιστική αιώνια μελαγχολία της ταχύτητας προτιμώ τις διαδρομές με τα πόδια που δεν έχουν καβγάδες και ανταγωνισμούς εσωτερικών χώρων. Θέλω να είμαι ο καθυστερημένος που περπατά κι όχι ο γρήγορος που παραμένει ακίνητος μέσα στο σχετικιστικό λούνα παρκ της τεχνολογικής εκκλησίας.

Τα κλειστά μέσα μεταφοράς και μετακίνησης πάσχουν απ’ τους πιο απίθανους συνδυασμούς κλειστοφοβίας. Ο χωροχρόνος τους είναι στατιστικά παθητικός παρά την άγρια δυναμική τους.

Όσοι όμως περπατούν συνθέτουν έναν εαυτό που ρέει μες τη δεμένη με αξιώσεις μη ισχύος, χαοτική διεργασία του σύμπαντος κόσμου. Δηλαδή μέσα στη χαρά που μας περπατάει σε όλες τις εποχές του χρόνου.

Και επιστρέφουμε απ’ τις εξοχές και τον έξοχο βίο της υπαίθρου. Εισβάλουμε στα βιβλία μας ξανά ψάχνοντας να βρούμε αυτό που μας ξέφυγε στην εξοχή. Έξω.