Πως να μαγειρέψεις τη ζωή σου

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

viks13 (1)

στο Λιθουανό φωτογράφο Rimaldas Viksraitis

Διαβάζω και μυρίζω τα πράγματα γύρω μου σαν σκύλος ως γνωστόν. Καταστρέφω χαρωπά τις ψευδαισθήσεις μου με τη μη δημιουργική μου γραφή και τις βαθιές λαχτάρες μου.

Πιστός στην τέχνη της ατέλειας και στην εικονογράφηση του μη ορατού που είναι τόσο πραγματικό και υλικό που βγάζει μάτι.

Δεν ακούμε μόνο με τ’ αυτιά και δεν βλέπουμε μόνο με τα μάτια. Βλέπουμε ακούγοντας και ακούμε βλέποντας. Κι αυτή η συνθήκη της φύσης είναι η αρχή κάθε καλλιτεχνικής πράξης. Είναι ο ζωτικός διακανονισμός του κορμιού μας με το άπειρο διάστημα χαράς και πόνου που ξεδιπλώνεται γύρω μας.

Ο άνθρωπος γίνεται καλλιτέχνης εκεί που ζει και αναπνέει. Δεν χρειάζεται να πάει στο Βερολίνο ή στο Παρίσι. Η ποίηση είναι παντού. Στο χωριό και στην πόλη. Στην εξοχή και τις απρόσιτες ραχούλες.

Ένα Λιθουανός φωτογράφος τριγυρίζει με το ποδήλατό του στα χωριά και φωτογραφίζει. Οι αναζητήσεις του τον οδηγούν σε έναν άγνωστο κόσμο ο οποίος εκ πρώτης όψεως φοβίζει, μοιάζει λίγο τρομακτικός έως καταθλιπτικός και μίζερος.

Παρατηρώντας όμως καλύτερα θα διαπιστώσει κανείς ανθρώπινη χαρά και δημιουργική αναρχία. Αφήγηση μέσα από στιβαρές συνθέσεις. Η ομορφιά και το συναίσθημα υπάρχουν ακόμη και σε εικόνες παρακμής και ανέχειας.

Αυτοσαρκασμός, χιούμορ και τρέλα. Κάθε εικόνα μοναδική και αυτόνομη μικρή ιστορία. Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα και τα επιμέρους στοιχεία, κοινά σε κάθε φωτογραφία, είναι αυτά που συνθέτουν την τελική μεγάλη εικόνα του κόσμου.

Είναι ένας κόσμος λίγο τρελός και υπέροχα σουρεαλιστικός. Ένας κόσμος έξω απ’ τα ρούχα του, με τον πιο φυσικό τρόπο, με τα οικόσιτα ζώα του να συμμετέχουν κι αυτά στο πανηγύρι.

Εκεί όπου αργοπεθαίνουν όλοι μαζί, ναρκοθετώντας τα κηρύγματα των βλοσυρών επισκόπων.

Αγκαλιασμένοι, γεμάτοι χαρά και καύλα, με του ευσπλαχνικού αλκοολισμού τη συντροφιά, παίρνοντας χαιρέκακα εκδίκηση για τις μέρες της οδύνης.