Παρθενορραφή

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

paru

Ο σύγχρονος δούλος έχει ενσωματώσει στο εκφραστικό του λογισμικό ολόκληρη τη φρασεολογία της Κυριαρχίας. Οι απόψεις του είναι το δέρμα με το οποίο βγαίνει στην αγορά κι όχι το σώμα που ιερουργεί τις επιθυμίες του.

Ο ελάχιστος χώρος εξουσίας που του παραχωρείται είναι ο μηχανισμός αποξένωσης με το ανθρώπινο περιβάλλον γύρω του.

Η καθετοποιημένη κατοικία ζέχνει πατερναλισμό κι όχι συντροφικότητα. Η εργασία ανακουφίζει απ’ την αρρώστια του ελεύθερου χρόνου και οι κακόβουλοι θεοί των επιδοτούμενων αναγκών γίνονται σύζυγοι και θεραπαινίδες κάθε υπαρξιακής αγωνίας.

Ο έρωτας που γιατρεύει γίνεται θρύμμα και οι εραστές ενδιαφέρονται πιο πολύ για τα αντίγραφα παρά για τα πρωτότυπα.

Ο καλλιτέχνης της εικαστικής μαγγανείας που διαμορφώνει το κοινό γούστο και την κοινή ζωή αναφωνεί: Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Ζωγραφίζει ή καλλιτεχνεί για να πάρει εκδίκηση. Ξοδεύει το πολυπλόκαμο τάλαντο για να αγοράσει επαίνους και να συντηρήσει το ματαιόδοξο αρχιτεκτόνημα της ιδιοκτησίας.

Ποζάρει για να αγοραστεί. Με τα πολύχρωμα φτερά της ελευθερίας που τού χάρισε η γνώση πετά προς τις χρυσές καρφίτσες. Εκεί όπου συντελείται η εξόδιος ακολουθία των συνειρμών προς το μέγα Τίποτε.

Στο απέραντο μουσείο όπου όλα τοποθετούνται για να θεαθούν απ’ τον περιορισμένο κοινωνικό κύκλο όσων έπιασαν την καλή. Όσων μπορούν να αγοράζουν καλοζωία και ελεγχόμενη θέα προς το επέκεινα.