Ωοθήκες

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

vou

χαιρετισμός στον Nicolas Gavino

Αληθινός συγγραφέας είναι αυτός που ψάχνοντάς τον στη θέση του θα βρεις έναν άνθρωπο. Έναν ζωντανό άνθρωπο που μπορεί να φλυαρεί ακατάσχετα, πληροφοριακά ή ανόητα.

Ένας βασικός κανόνας είναι να μην υπακούει σε κανένα κανόνα, άρα και σ’ αυτόν το βασικό κανόνα. Να μην υπάρχει χαρακτηρισμένο συγκεκριμένο είδος αλλά να εμπεριέχει κάθε γραφτό του όλα τα είδη. Καμιά συμβατική φόρμα, παρά η δημιουργία μιας ολότητας που αντιστέκεται σε οποιαδήποτε ανάλυση.

Οι αληθινοί συγγραφείς στον καιρό τους ήταν αποδιοπομπαίοι τράγοι. Κυνηγημένοι απ’ την κακαδημία και τα περισπούδαστα κυκλώματα. Πολεμιστές και εξομολόγοι της ανθρώπινης ψυχής ψελλίζοντας καυλοπυρέσουσες ωδές στους φλογερούς δρόμους, τσαλακώνοντας τη γλώσσα για να αντλήσουν απ’ αυτή και την τελευταία σταγόνα έκφρασης.

Έννοιες παράλογες και υψηλές, ευπρεπείς και χυδαίες, πνευματικές και απρεπείς, σκληρές και γυμνές, επιθετικές και ηχηρές, κοινότυπες και φανταχτερές, υποταγμένες στη ζωτική ορμή και τη βία της αλήθειας.

Πάντα προσπαθώντας να ξεδιαλύνουν το μηχανισμό των συγκρούσεων που φέρνουν τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τον εαυτό του και το σύμπαν.

Ένας δραματικός λυρισμός που εκφράζεται με λέξεις προσπαθώντας να συλλάβει το νόημα της ανθρώπινης μοίρας στη σύγκρουσή της με τους αιώνιους εχθρούς. Τον χρόνο, τον πόνο, τον θάνατο.

Ένας λυρισμός γέννημα θρέμμα μιας δυσαρμονίας που ξεσπά με τους λογοτεχνικούς θρήνους και τις απροσδόκητες κατάρες.

Γράφω σημαίνει θριαμβικά και μεγαλοφώνως διακηρύσσω τη συνειδητοποίηση της πτώσης μου. Εκφράζω τον εσωτερικό μου θρίαμβο επί του εκμηδενισμού.

Μέσα στις καταπιεστικές, καταθλιπτικές και εξευτελιστικές δυσχέρειες που ορθώνει η σύγχρονη ζωή γράφω επιστολές στους συνδαιτυμόνες που καίγονται κι αυτοί όπως κι εγώ.

Οράματα, πεδία μαχών, βομβαρδισμένες πόλεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μέσα στον παγερό τρόμο των σωρών των σκοτεινών πτωμάτων, εκεί στις ακρώρειες της φωσφορίζουσας δυστυχίας σκάει ένα γέλιο χαράς κι ένας αέρας απελευθέρωσης του ανθρώπου με όλα του τα πνευματικά όπλα, που ακόμα κι αν συντριβούν προσωρινά, στο τέλος νικούν πάντα θριαμβεύοντας πάνω στην ήττα και το χρόνο.

Η συγγραφή είναι η τρελή ελπίδα ενός ανθρώπου αποφασισμένου να ζήσει, για τον οποίο η λεκτική γραπτή έκφραση είναι ένα είδος προσωρινής σωτηρίας. Το θάρρος εδώ είναι απαραίτητο όσο και η σκληρότητα.

Δεν γράφουμε για να αρέσουμε αλλά για να επιβιώσουμε μέσα στην παράδοξη ποικιλία ενός κόσμου που στροβιλίζεται χαμένος μες στις έμμονες ιδέες και τα πάθη του.

Η σπουδαία τέχνη υπήρξε στο πέρασμα των αιώνων το κορυφαίο αμυντικό όπλο των ανθρώπων που δεν ήθελαν να σφάξουν και να ξεσκίσουν σάρκες αλλά να προετοιμάσουν τις μελλοντικές νίκες με τον πιο ύπουλο τρόπο. Με τον πιο επιθετικό λυρισμό. Με τον πιο αχόρταγο ποιητικό οίστρο.