Περιμένοντας τον Γκοντό

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

perim

Εμείς, οι οπαδοί της ενδομητρίου ονειροπολήσεως ξέρομε πως οι ανάγκες του ματιού μπορούν να γεννήσουν ανάγκες της νόησης.

Εμείς που μπαινοβγαίνουμε στον ύπνο και τις τέσσερις εποχές κλάνουμε χαρωπά-όπως τα βρέφη τη μαμά τους-τον ακαδημαϊσμό και τους επαρχιώτες μιμητές του, αυτούς που ζουν σε πρωτεύουσες χωρών με νεοναζί και κολοκυθάκια από θερμοκήπια πρώην κονκισταδόρων.

Εμείς, που λίγο θέλομε να γείρουμε δια παντός στα καψοκαλυβάκια θηλυκών που διενεργούν ελέγχους ποιότητας σπέρματος με το βλέμμα, γράφουμε τώρα ποιηματάκια για σαλιγκάρια και Αγίους που αγάπησαν μαύρες τρύπες και ζωή δίχως λεφτά.

Εμείς, που λίγο θέλουμε ακόμα για να γίνουμε βιολιτζήδες σε τσιγγάνικη κομπανία αγαπούμε αληθινά όσους πάλεψαν μόνοι κι αβοήθητοι να τετραγωνίσουν τον κύκλο και τον αφαλό ξανθιάς που επήρε το τιμόνι της ανεκπλήρωτης επιθυμίας.

Μέσα σε κωλάδικα αφθονίας γνωριμιών που επιταχύνουν τις σκοτεινές ζυμώσεις, εκεί όπου αβάδιστα και αβασάνιστα ισχύει το Ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος, διάσπαρτα λουλουδάκια λικνίζουν τη λαμπρή γύρη τους στο μουρμουρητό των αντρών.

Μέσα σε χώρους στάθμευσης αδήλωτου σπαραγμού και πόθου που δεν μπορεί να ξεσκολίσει ο συζυγικός φανός, κοπέλες με όλο τον ιμπρεσιονισμό της πουτανιάς περιστρέφονται γύρω απ’ τον άξονα ενός κόσμου που έχει χάσει το κέντρο του.

Η πιο θαυμάσια ευκαιρία που σου προσφέρει η ζωή είναι να γίνεις άνθρωπος. Να αποσυνθέσεις τη γκρίζα ατμόσφαιρα ως γραμματικός των σκελιών μιανής που σε χλεύασε και σε λάτρεψε ποικιλοδώς.

Σάρκες λαμπρές και τεφροί ουρανοί με οδηγούν. Ο άνθρωπος που είμαι τώρα γεννήθηκε απ’ ένα τραύμα. Δεν συνθέτω, δεν μεταθέτω. Χτίζω μ’ ένα μυστρί το μαύρο και το άσπρο. Το αίμα που παραφυλά πίσω απ’ τη σάρκα έτοιμο να ξεχυθεί στο μεγαλειώδες εύρος της σφαγής.

Εκεί όπου οι κοπέλες απ’ τη Γκάνα δεν έχουν άλλη παρθενιά για να προσφέρουν στους φαντάρους και τους αποσυνάγωγους επαίτες της ηδονής. Στα σκοτεινά παρκινγκ που μυρίζουν μουνίλα και κωλοδάχτυλο και νεκρική πίπα, μες στη μουντή ερεβώδη σύναξη των ερωτοφυλάκων, αντιγράφοντας τις πιο πένθιμες γιορτές του έρωτα στην αιωνίως σκοτεινή ληθαργική ζωή.

Εκεί όπου ένα βράδυ θα φτάσει ξανά ο Ιωσήφ με τους μπολσεβίκους του μοιράζοντας την αγάπη, αυτό το κρεμμύδι που έχει ένα εκατομμύριο φλοιούς. Το σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα υγρή προσκυνήτρια στην επικράτεια των χαδιών. Τα κολχόζ από χώμα και σάρκα, χτυπώντας αλύπητα τον υλιστικό και χριστιανικό πεσιμισμό που συναντιούνται κάθε φορά στα μισά του δρόμου για να μας διδάξουν την απελπισία.

Απ’ τις αναθυμιάσεις της καθημερινής ζωής θα πατάξουμε με τα φτερά του διαβόλου στην ευφρόσυνη νύχτα της αγάπης.