Οι γυναίκες ξέρουν για τη λύπη μου

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Wynn-Bullock-Untitled-1963-detail

Οι γυναίκες ξέρουν για τη λύπη μου
Τη θηλυκή μου φύση πάνω στα βλέφαρα
Τη θεωρία των πάντων που ανακάλυψα κάτω απ’ τη φούστα τους
Τον αφαλό τους τη νύχτα
Τα ανοιχτά τους πόδια από σάρκα και μοναξιά
Πως υπήρξα δαιμόνιος ιερεύς
Και τις αγκάλιασα στο ατελιέ μου
Εγώ, ο ευγενής ήλιος του Ιμπρεσιονισμού
Βάναυσος κι αθώος διακονιάρης κάθε τρύπας
Αντιλυρικός μέχρι το κόκαλο
Με τα πόδια γραπωμένα στα μανουάλια τους
Όλο σάλιο σκύλου και αγρύπνιας
Όλο έφηβη δροσιά και χαζομάρα
Οι γυναίκες ξέρουν για τη λύπη μου και μ’ αγκαλιάζουν
Κι είν’ αυτές οι μανούλες μου
Κι εγώ το μαύρο ζουζούνι πάνω στο λευκό λουλουδάκι της ζωής