Brexit

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

brexit

Συναντάμε ακόμα στα λεωφορεία, γέρους πλανόδιους πωλητές που πουλάν λάδι ταύρου, ένα μυστηριώδες αφροδισιακό, του οποίου η χρήση συνοδεύεται από παράξενα λόγια τα οποία θα περάσουν σε λίγο στο βασίλειο της λήθης.

Στην Ινδία μιλούν οι άνθρωποι με τα δέντρα και κοιμούνται μ’ ανοιχτά μάτια. Χαμογελούν στις αράχνες και τρώνε αηδόνια.

Η λέξη σιωπή είναι ένα μαύρο αυγό. Μια πέτρα ερωτικής θέρμης από σάρκα και αίμα δίχως βία τρυπωμένη σε πληθυντικό ευγενείας, δίχως νευρικό και παράδοξο ερωτισμό κυριαρχίας.

Μύηση και φώτιση σ’ ένα γυμνό ουρανό.

Ακόμα και μέσα στη σκόνη της φτώχειας ο πράος διαβολικός ηδονοβλεψίας γίνεται μοναχικός προσκυνητής μιας ιερόδουλης θεάς μπλεγμένης πάνω στο θρίαμβο της συνουσίας.

Η γεύση του φαλλού και ο ερωτικός παροξυσμός, σώματα γυμνά με πόδια, χέρια, κεφάλια που έρπονται, γλώσσες στις σχισμές και συμπλέγματα στις προσόψεις των ναών που ξέθαψαν οι Άγγλοι αποικιοκράτες απ’ τα βάθη της ζούγκλας.

Τοίχοι σμιλευμένοι με ερωτικό οίστρο.

Σκηνές αλήθειας και όχι φαντασιακά μαστορέματα.

Ένας πράος και φανερός αισθησιασμός απαλλαγμένος από κάθε αίσθημα αμαρτίας και ντροπής.

Πεολειξία, σοδομισμός, ακροβατικές πολλαπλές συνουσίες, κτηνοβασία και ίχνη κοπρολαγνίας. Εδώ βλέπουμε τα πάντα. Ακόμα και οι πέτρες φαίνεται να ηδονίζονται.

Εδώ και αιώνες, η ευτυχία προσφέρεται στα βλέμματα των πιστών, των προσκυνητών, όχι ως εικόνα του χαμού και της κολάσεως αλλά, αντιθέτως, ως παράδειγμα προς μίμηση, ως μάθημα έρωτα, ως ένα ιδεώδες της ένωσης των σωμάτων.

Εδώ δεν υπάρχει ο δυτικός γαμιάς αποικιοκράτης που θέλει να χύσει και να ξεκαβλώσει, αλλά ο εραστής της μιας και μοναδικής ζωής.

Μονάχα ο απέραντος λαβύρινθος του ενστίχτου πάνω απ’ την μεμβράνη της διαφθοράς και της εκμετάλλευσης.

Ένας κόσμος που αναπνέει αιωνίως απ’ την εξουσία της ηδονής.

Ασύντακτος αλλά γεωμετρικά ευπαθής στην αγωνία της ακόρεστης σάρκας να σμίξει με τη χαρά και την ευτυχία. Έξω στο φως του ήλιου. Με τον ιδρώτα να αναβλύζει σπειροειδώς απ’ το αρχαίο πιθάρι της συνείδησης που τροφοδοτεί τον πόθο με μνήμες.

Μακριά απ’ τη φαρμακερή και λόγια αιδημοσύνη, που μιλά για ταντρισμό και σκηνές μυστικιστικής ένωσης ανάμεσα σε ανθρώπους και θεούς.

Εδώ θεός είναι ο άνθρωπος και οι μεγάλοι καλλιτέχνες και γλύπτες δεν πρόσθεσαν σκατά στα κεφάλια των ανθρώπων.

Κόλαση, παράδεισο, εκδίκηση, βλοσυρούς χριστιανούς και σεβάσμιους παιδεραστές επισκόπους.

Εδώ οι μεγάλοι καλλιτέχνες και γλύπτες συμβούλευαν τα ανθρώπινα πλάσματα, τα καυλωμένα νέα ζευγάρια που μόλις ανακάλυπταν τα κορμιά τους, πώς να κάνουν καλύτερα γαμήσια.