ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Τρυφερή Ωδή

lejeis

Ω λέξεις! ο λυρισμός σας κάνει πλούσιους τους εκδότες.
Τα κοριτσάκια νευρικά στο γυμνάσιο.
Τη νύχτα ανθρακιά και πλήξη, που λέει ο Γκόρπας.
Σας παραδίνομαι τώρα, γυμνός στον καύσωνα. Και μόνος.
Σας έχω γκόμενες, γειτόνισσες και σας διαβάζω δυνατά
σαν λογοτέχνης βήτα εθνικής.
Σαν κάποιος που όλες του οι αναπνοές κουρνιάζουν στα βυζιά σας.
Ω λέξεις! που σας θέλω τώρα εδώ ανάφτρες
μαζί σας να τηγανίζω πατάτες στο κουζινάκι
να βγάζω απ’ την καρδούλα σας ζουμί
όχι νοικοκύρης ποιητής που σας θέλει δούλες
αλλά διαβολικός ματάκιας γλίσχρος
που σας θέλει ατίθασες καυλιάρες περαστικές
εμφύλιες λάγνες
της μιας βραδιάς αιθέρια πουτανάκια
της μιας στιγμής δισύλλαβες υγρές

Φιλαράκια

rimbaud-verlain

είμαστε ξετσίπωτοι λάφυρα αγωγοί θερμότητος μανούλια ερασιτέχνες χνώτα του θεού χοντρόπετσοι μας πήρε καιρό να μην γίνουμε λογοτέχνες φρικιά κερδοσκόποι οι πράξεις μας σπείραν πανικό και μησικακία στον πληθυσμό ο πρόεδρος κοκκίνισε η μάνα μας χάθηκε αρώστησε δεν μας διάβασε ποτέ ο πατέρας έσβησε μέσα στο λήθαργο μας διαβάζουν δερβίσηδες με εξοχικό στο Πήλιο γαβγίσματα σκυλιών και χλιμιντρίσματα αλόγου σπλάχνα παρθένας γίναμε τρελοί για να γλιτώσουμε απ’ την τρέλα πούστηδες εραστές σύντροφοι γραφειοκράτες εκτός γραφείου φορμαλιστές και μισόκλειστα κρίνα κολυμβητές αφρικανοί ινδιάνοι είρωνες λουλουδάκια δαγκώσαμε στο λαιμό μακρινά αστέρια αγναντέψαμε στο χέσιμο πείνα χαφιέδες δάνεια καύσωνες σκοτωθήκαμε και γράψαμε ποιήματα για να μας αγκαλιάσουν με στοργή όσοι χάσανε το δρόμο τους όσοι παντρεύτηκαν κι ανοίξανε μαγαζί όσες μοσχαναθρέψανε τον κόλπο τους με λυρισμό όσοι γίναν σκυλάδες υπάλληλοι κομφορμιστές ρομαντικοί βιβλιοπώλες κομματόσκυλα περιοδικάριοι αλητάκια στιχοπλόκοι καταραμένοι μεταφραστές πιοτήδες απελπισμένοι και λοιπά και λοιπά

Ερωταφείον

ervtafeion

Οι πιο έμπιστοι για να κουβεντιάσεις για το θάνατο είναι οι ποιητές. Όχι απαραίτητα αυτοί που γράφουν τα ποιήματα αλλά αυτοί που τα ζουν.

Εκεί θα βρεις τις πολικές ζώνες του ερωτισμού που αφουγκράζεται το θάνατο. Εκεί αιφνιδίως στις πτυχώσεις ενός γυναικείου κορμιού θα τρυπώσεις κάνοντας σπουδή θανάτου.

Διότι μόνο εκεί μπορείς να αναμετρηθείς μαζί του. Ακροβολισμένος και ασυντόνιστος και μοναχικός εθελοντής.

Εκεί που η ομορφιά είναι ζύγι του χρόνου που αραιώνει ώσπου ξαφνικά ακινητεί.

Στα μαλακά κοιλώματα, στα λακκάκια, στις λιπαρές καμπύλες της σάρκας.

Εκεί όπου η σπουδή στο όργιο φέρνει τη γνώση. Γιατί μόνον αυτός ο χαλασμός του έρωτα απομαγνητίζει το βάρος του θανάτου.

Μόνο μέσα στο όργιο που προσφέρει η φύση μπορείς να μαθητεύσεις, στεριώνοντας το πάθος όχι στην πανουργία της κυριαρχίας πάνω στον άλλο αλλά στην ανακάλυψη του οργασμού.

Της ευχαρίστησης που θα γεννήσει υγεία και θα λυτρώσει το σώμα απ’ την αγωνία της επιβίωσης.

Της μιας και μοναδικής στιγμής που θα αναβλύσει το σπέρμα και θα βασιλέψει η σάρκα ολοκληρωτικά μέσα στον αγριότοπο των ανθρώπων.

Μόνον όσους έχει συνεπάρει η μέθη του ζην μπορούν να ψηλαφίσουν το θάνατο, δαγκώνοντας το δάχτυλο των χριστιανών και των κουλτουριάρηδων που δείχνει τα σκατά.

Ψηλαφώ το θάνατο σημαίνει πως έχω κλειδωμένη τη ραχοκοκαλιά μου στον ερωτικό σπασμό.

Στο ξόδεμα και στο σκόρπισμα της θερμής αρωματικής σάρκας. Στο πείσμα να μην αποδέχεσαι ούτε τις αισθήσεις ούτε την ψυχή αποκομμένα απ’ τη σάρκα.

Ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, ανάμεσα στο κρησφύγετο του πόνου και το χώρο παραγωγής του υπάρχει ο ποιητικός σπινθήρας της σάρκας που ζητά το ξέσχισμά της, το όργιο, τον επιθανάτιο ρόγχο της συνουσίας.

Μια δοκιμή θανάτου.

Όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη

vavel

Αυτή η άγρια ορμή των κατασκευών προς τον ουρανό. Η μηχανική των δαιμόνων του μέλλοντος και της αγνωμοσύνης του παρελθόντος.

Συμπτώματα και συμπτώματα. Οι ερωτογενείς ζώνες μπλέχτηκαν στα καλώδια της διανοητικής ηγεμονίας του πλούτου.

Κατά βάθος, μικρή σημασία έχει το γεγονός ότι πολλοί απ’ αυτούς που νιώθουν την οικουμενική ανάγκη για επικοινωνία θα ζητήσουν από νεκρά πολιτικά κατασκευάσματα το μυστικό της καινούργιας τάξης πραγμάτων.

Ατσάλινα ζώα με μια καρδιά, ένα έντερο, νεύρα, μάτια, μέλη, σιδερένια κόκκαλα αρθρωμένα σαν ανθρώπινος σκελετός.

Περιστροφή, ολίσθηση, ιμάντες, τροχαλίες, έμβολα στις άκαμπτες οδούς που αστραποβολούν και επεκτείνονται και διασταυρώνονται στο άπειρο.

Ο σιωπηλός κυκλικός χορός των αστρονομικών ημισφαιρικών θόλων που ακολουθούν την κίνηση των ουρανών, οι γιγάντιες αίθουσες όπου ο άνθρωπος αφουγκράζεται ολοκληρωτικά τη μικρότητά του.

Καθεδρικοί ναοί αφιερωμένοι στον άγριο θεό που δεν γνωρίζει νόμο άλλον απ’ την παραγωγή μέχρις υπερβολής.

Ζούμε μέσα σε κτήρια όπου ο αέρας είναι γεμάτος ένταση. Σχεδόν φτιαγμένος από ηλεκτρισμό και ανακυκλώσιμα συναισθήματα.

Η κάθε μέρα μας αποτελεί μια νέα επιβεβαίωση νίκης ή ήττας.

Είμαστε τέκνα της πατριαρχίας ενός κόσμου που ηγετοκρατείται.

Πέρασε η εποχή όπου ανήκαμε μονάχα στον εαυτό μας, λεύτεροι το βράδυ για να ανακαλύψουμε μόνοι μας τα πράγματα.

Γίναμε γραμματοκομιστές και κλαψιάρηδες, προσποιούμαστε ευγένεια αλλά η σάρκα μας είναι κρεμασμένη σε καρέκλες και ψηφιακά ερμάρια.

Ζούμε περισσότερο μέσα στις θεωρίες και τις προθέσεις παρά μέσα στις καρδιές.

Οι μεγάλες πόλεις έχουν σαπίσει και οι κατασκευές που λαμπυρίζουν γλείφοντας τον ουρανό έχουν μέσα τους καρκίνο και αποστείρωση.

Μετά τον ιμπρεσιονισμό η διάλυση υπήρξε ολοκληρωτική. Μα η διάλυση είναι πάντα μια ευκαιρία.