Ερωταφείον

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

ervtafeion

Οι πιο έμπιστοι για να κουβεντιάσεις για το θάνατο είναι οι ποιητές. Όχι απαραίτητα αυτοί που γράφουν τα ποιήματα αλλά αυτοί που τα ζουν.

Εκεί θα βρεις τις πολικές ζώνες του ερωτισμού που αφουγκράζεται το θάνατο. Εκεί αιφνιδίως στις πτυχώσεις ενός γυναικείου κορμιού θα τρυπώσεις κάνοντας σπουδή θανάτου.

Διότι μόνο εκεί μπορείς να αναμετρηθείς μαζί του. Ακροβολισμένος και ασυντόνιστος και μοναχικός εθελοντής.

Εκεί που η ομορφιά είναι ζύγι του χρόνου που αραιώνει ώσπου ξαφνικά ακινητεί.

Στα μαλακά κοιλώματα, στα λακκάκια, στις λιπαρές καμπύλες της σάρκας.

Εκεί όπου η σπουδή στο όργιο φέρνει τη γνώση. Γιατί μόνον αυτός ο χαλασμός του έρωτα απομαγνητίζει το βάρος του θανάτου.

Μόνο μέσα στο όργιο που προσφέρει η φύση μπορείς να μαθητεύσεις, στεριώνοντας το πάθος όχι στην πανουργία της κυριαρχίας πάνω στον άλλο αλλά στην ανακάλυψη του οργασμού.

Της ευχαρίστησης που θα γεννήσει υγεία και θα λυτρώσει το σώμα απ’ την αγωνία της επιβίωσης.

Της μιας και μοναδικής στιγμής που θα αναβλύσει το σπέρμα και θα βασιλέψει η σάρκα ολοκληρωτικά μέσα στον αγριότοπο των ανθρώπων.

Μόνον όσους έχει συνεπάρει η μέθη του ζην μπορούν να ψηλαφίσουν το θάνατο, δαγκώνοντας το δάχτυλο των χριστιανών και των κουλτουριάρηδων που δείχνει τα σκατά.

Ψηλαφώ το θάνατο σημαίνει πως έχω κλειδωμένη τη ραχοκοκαλιά μου στον ερωτικό σπασμό.

Στο ξόδεμα και στο σκόρπισμα της θερμής αρωματικής σάρκας. Στο πείσμα να μην αποδέχεσαι ούτε τις αισθήσεις ούτε την ψυχή αποκομμένα απ’ τη σάρκα.

Ανάμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο, ανάμεσα στο κρησφύγετο του πόνου και το χώρο παραγωγής του υπάρχει ο ποιητικός σπινθήρας της σάρκας που ζητά το ξέσχισμά της, το όργιο, τον επιθανάτιο ρόγχο της συνουσίας.

Μια δοκιμή θανάτου.