Όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

vavel

Αυτή η άγρια ορμή των κατασκευών προς τον ουρανό. Η μηχανική των δαιμόνων του μέλλοντος και της αγνωμοσύνης του παρελθόντος.

Συμπτώματα και συμπτώματα. Οι ερωτογενείς ζώνες μπλέχτηκαν στα καλώδια της διανοητικής ηγεμονίας του πλούτου.

Κατά βάθος, μικρή σημασία έχει το γεγονός ότι πολλοί απ’ αυτούς που νιώθουν την οικουμενική ανάγκη για επικοινωνία θα ζητήσουν από νεκρά πολιτικά κατασκευάσματα το μυστικό της καινούργιας τάξης πραγμάτων.

Ατσάλινα ζώα με μια καρδιά, ένα έντερο, νεύρα, μάτια, μέλη, σιδερένια κόκκαλα αρθρωμένα σαν ανθρώπινος σκελετός.

Περιστροφή, ολίσθηση, ιμάντες, τροχαλίες, έμβολα στις άκαμπτες οδούς που αστραποβολούν και επεκτείνονται και διασταυρώνονται στο άπειρο.

Ο σιωπηλός κυκλικός χορός των αστρονομικών ημισφαιρικών θόλων που ακολουθούν την κίνηση των ουρανών, οι γιγάντιες αίθουσες όπου ο άνθρωπος αφουγκράζεται ολοκληρωτικά τη μικρότητά του.

Καθεδρικοί ναοί αφιερωμένοι στον άγριο θεό που δεν γνωρίζει νόμο άλλον απ’ την παραγωγή μέχρις υπερβολής.

Ζούμε μέσα σε κτήρια όπου ο αέρας είναι γεμάτος ένταση. Σχεδόν φτιαγμένος από ηλεκτρισμό και ανακυκλώσιμα συναισθήματα.

Η κάθε μέρα μας αποτελεί μια νέα επιβεβαίωση νίκης ή ήττας.

Είμαστε τέκνα της πατριαρχίας ενός κόσμου που ηγετοκρατείται.

Πέρασε η εποχή όπου ανήκαμε μονάχα στον εαυτό μας, λεύτεροι το βράδυ για να ανακαλύψουμε μόνοι μας τα πράγματα.

Γίναμε γραμματοκομιστές και κλαψιάρηδες, προσποιούμαστε ευγένεια αλλά η σάρκα μας είναι κρεμασμένη σε καρέκλες και ψηφιακά ερμάρια.

Ζούμε περισσότερο μέσα στις θεωρίες και τις προθέσεις παρά μέσα στις καρδιές.

Οι μεγάλες πόλεις έχουν σαπίσει και οι κατασκευές που λαμπυρίζουν γλείφοντας τον ουρανό έχουν μέσα τους καρκίνο και αποστείρωση.

Μετά τον ιμπρεσιονισμό η διάλυση υπήρξε ολοκληρωτική. Μα η διάλυση είναι πάντα μια ευκαιρία.