Ο ταχυδρόμος ζει

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

leters

Μερικές φορές φτάνουμε τόσο κοντά στην καρδιά της σύγχυσης που περιμένουμε τα πάντα γύρω μας ν’ ανατιναχτούν.

Κάτω όμως απ’ τον φλοιό των θεωριών και των συστημάτων, κάτω απ’ την κυματίζουσα επιφάνεια των ηθών, αυτό που εξακολουθεί να υπάρχει είναι η ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου.

Ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας, διασχίζοντας τη ζωή της εποχής του, καθηλώνεται μέσα στις μορφές του σύμπαντος. Στα πρόσωπα και στις καταστάσεις. Στα ζουμιά του χρόνου και της φθοράς.

Πολλές φορές απαγορεύουμε στον εαυτό μας να μετατοπίζει, να φαντάζεται, να συνθέτει, να επινοεί, να ζητάει απ’ το μύθο και την ιστορία τα θέματά του αλλά θέλουμε πια μόνο ν’ ανοίξουμε το παράθυρο, να ξεφύγουμε απ’ την δωματίλα της ακαδημίας και τη μούχλα της σιγουρεμένης γνώσης, και ν’ αντιγράψουμε το δρόμο κι εκείνους που τον διασχίζουν, τον ουρανό, τα δέντρα, τις αγορές, τις συνάξεις, όλα όσα συμβαίνουν κι όλα όσα περνούν.

Να ψηλαφήσουμε την ίδια την ύλη, την πυκνότητα και τη γεύση της.

Να βγάλουμε τον ερωτισμό απ’ τη ντουλάπα του ρομαντισμού και το πλατωνικό κωλογλείψιμο των ιδεών που χρεοκόπησε τη φαντασία και την έσυρε στα μπουντρούμια της μεταφυσικής.

Να γίνουμε ο φακός που βγάζει στη φόρα τη βλακεία και τη μηδαμινότητα που υπάρχει στο καθετί.

Στη θέση των θεών, δηλαδή των ηλίθιων κατασκευασμάτων των ανθρώπων, να βάλουμε τους εαυτούς μας.

Αν είναι να γίνουμε κάτι, να γίνουμε παντοδύναμοι θεοί, δυναμικά τουρλωμένα όντα χωρίς κοινοβούλια και μεσσίες.

Όχι άλλα τροχαία, άλλες οδοντόπαστες, άλλα γυάλινα κτήρια, άλλα βραβεία. Όχι άλλα ματαιόδοξα κοκοράκια και σοφούς.

Μονάχα το φως της Δήλου να μας φωτίσει, η γυμνή πέτρα με τις σαύρες και τους σκορπιούς, το σκοτάδι ανάμεσα στα μπούτια της γυμνής αναβλύζουσας χαράς.

Όχι άλλα βαρβιτουρικά και ψυχοφάρμακα. Αλλά βαρβάτες ψωλές και τρυφερά μουνάκια. Σκόρπισμα εκεί σε καθετί ακτινοβόλο και γενναιόδωρο.

Μακριά απ’ την υποταγή στα φαντάσματα και στα ανδρείκελα. Στην ανθρωποβοσκή που μας θέλει στοιχισμένους στο εμπόριο και την οικογένεια.

Μακριά απ’ τη διαβρωτική συνύπαρξη με το συμφέρον. Εκδρομές και όχι διακοπές. Γαμήσια και όχι εκπομπές, πομπές και διαπομπεύσεις.