Ποίημα νυκτός

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

kolim

Υπέροχη νύχτα, δόξα της αστρικής
προϊστορίας. Εγώ ο στρατηγός που
πέφτω στην αγκαλιά σου με τους
στρατιώτες μου. Εγώ ο κολυμβητής
που κάνω βουτιά στα σπλάχνα σου.
Ω γλυκά και απόμακρα
μπουμπούκια του Μονάχου και του
Βερολίνου, κορίτσια ξενυχτισμένα
που δεν σας χόρτασα, βιβλία που
σας άφησα αδιάβαστα αναγγέλλοντας
πάθος και λογοπαίγνια, συναρμολογώντας
διαμελισμένους ποιητές της έμπνευσής μου
χάδια στα χέρσα κορμάκια, επί χάρτου
λειψές απολαύσεις του στόματος, γλειψιές
και χείλη ανορθόγραφα μα εύστοχα
στην περιρρέουσα βοή της γύμνιας.
Ω νύχτα από μυρουδιά σπαρματσέτου
και γάνας, αγωγός σπέρματος εν ικεσία
υπήρξα, ένα λιβιδικό πλατάγισμα του
βλέμματος μιας μοναχής δαιμονισμένης
με τις πύλες ανοιχτές στο αγιογαμήσι.