Περιπλανηθείτε και μην πληθύνεστε

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

periplan

Η μια και μοναδική αλήθεια είναι πάντα προβληματική όπως η μια και μοναδική ομορφιά.

Η αλήθεια και η ομορφιά σού φανερώνονται μέσα απ’ την περιπλάνηση.

Το παιχνίδι της περιπλάνησης είναι αυτό που κάνει να εμφανίζονται, να εξαφανίζονται και να ξαναγεννιούνται όλες οι αλήθειες και όλες οι ομορφιές.

Η αλητεία δηλαδή η αναζήτηση της αλήθειας και όχι ο μικροαστικός τυχοδιωκτισμός, σε καθιστά αυτομάτως ένα τεράστιο μάτι.

Έναν προβολέα που σαρώνει τους μακρινούς ορίζοντες και που περιστρέφεται αδιάκοπα και ανελέητα.

Ένα ολάνοιχτο μάτι που ξοδεύει την όρασή του στο δράμα αυτού του κόσμου που παλινδρομεί μεταξύ δημιουργίας και καταστροφής.

Ένα δαιμονικό και δαιμονισμένο μάτι που μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε το δικό μας σώμα και τις δικές μας επιθυμίες.

Να αφουγκραστούμε με τον πιο φλογερό τρόπο το αίμα στις φλέβες μας ακόμα κι αν το πληρώσουμε με τον εκμηδενισμό.

Να βουτήξουμε στο βαθύ πηγάδι της μήτρας και να βυθιστούμε στο ερωτικό χνώτο της σιωπής, βρίσκοντας ξανά τη σκοτεινή γονιμότητα της γης και την ποιητική ουσία των πραγμάτων που μας ορίζουν.

Να γίνουμε ένα με τον κόσμο και τον τρόμο του, με το τεράστιο αυτό μείγμα βουβαμάρας και ευφράδειας.

Μονάχα γήινα ανθρώπινοι σαν τα φυτά και σαν τα δέντρα και σαν τα σκουλήκια. Σαν τις δεντρογαλιές που αφήνουν το δέρμα τους στο ζεστό αμπέλι και σαν τα ποντίκια που ζευγαρώνουν μέσα στο χώμα, στα λαγούμια της τρύπιας και υγρής γης.

Υπάρχουν άνθρωποι που κοιτάζουν τα πράγματα χωρίς να τα βλέπουν, δηλαδή χωρίς να τα ερωτεύονται και χωρίς να τα γνωρίζουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν περιπλανήθηκαν και δεν καθρεφτίστηκαν στο σύμπαν. Σε μια θάλασσα ή σε μια δροσερή πηγή.

Στα κορμιά των άλλων μακριά απ’ τον προγραμματισμένο εξαναγκασμό της γονιμοποίησης, στα φτερά μιας πεταλούδας πάνω στην αλετροπόδα στίξη κάθε αρχέγονης γεωμετρίας, στα υγρά μουνόχειλα μιας κοινής θνητής που ξεβρακώθηκε στους αγρούς για να μας προσφέρει το γλυφό ανατρίχιασμα των σπλάχνων της και το ζεστό της καρδιοχτύπι που διεκδικεί κι αυτό τους άδηλους ειρμούς του ερωτικού οίστρου.

Υπάρχουν άνθρωποι κλεισμένοι σε μια κάψουλα μελαγχολίας και απρόσιτης εσωτερικής συγκίνησης που τρέχουν στους συμβουλέμπορους και τους ψυχολόγους.

Στους ακρωτηριασμένους αγίους από αγιοσύνη και ομορφιά χωρίς να ψάχνουν τις αλήθειες και τις ομορφιές με το στόμα και τα δάχτυλα, με τα πόδια και τα αιδοία.

Βουτηγμένοι μέσα στη μοναξιά που είναι πληγή, μακριά απ’ την ιερή μοναχικότητα που είναι η παρουσία του εαυτού. Μια παρουσία που ξεχειλίζει. Μια παρουσία σαν καθαρό γάργαρο άπειρο.