Η μετά θάνατον πορδή

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Υπάρχουν δυο ειδών λογοτεχνίες, η λογοτεχνία του κώλου και η λογοτεχνία που υμνεί τον κώλο.

Η πρώτη ζέχνει ρομαντισμό και ψευτοζωή μικροαστών, που μπερδεύονται σε γελοία δραματικές καταστάσεις, ενώ η δεύτερη αποτελεί ποιητικό ακτιβισμό σε μια κοινωνία που τη μαγάρισαν οι ηγέτες του κόμματος και οι πατέρες της εκκλησίας.

Η λογοτεχνία του κώλου είναι συνήθως σενάρια για σήριαλ τόσο άθλιας αισθητικής που σου προκαλούν εκνευρισμό και απόγνωση.

Οι γάμοι, το κέρατο, οι χωρισμοί και οι πλούσιοι με τα προβλήματά τους. Η λογοτεχνία του κώλου έχει γίνει θεσμός στο μίζερο μικροαστικό περιβάλλον που έχουν χτίσει τα κανάλια, οι καναλάρχες και οι μεγαλοεκδότες που λειτουργούν πλέον ως τσατσάδες.

Οι σκυλάδες συγγραφείς με το σκουπιδαριό τους έχουν καταχέσει με το βρωμερό τους κώλο τα μυαλά αναγνωστών και τηλεθεατών.

Απ’ την άλλη οι ερωτικοί συγγραφείς δίνουν τη μάχη της επιβίωσης μέσα στον οργουελικό χυλό της εκδοτικής αγοράς που την καταδυναστεύει η αισχροκέρδεια και η εκμετάλλευση.

Απ’ την εποχή των σπηλαίων οι άνθρωποι ζωγράφιζαν ποίηση και έγραφαν ποίηση γιατί είχαν ανάγκη να εκφράσουν και να αναπαραστήσουν το αντικείμενο του πόθου τους. Το άκρως αρχαϊκό σήμα που υπάρχει εντυπωμένο στην πατρογονική μας μνήμη μεταξύ των στοιχείων που θέτουν σε κίνηση τις ορμές.

Η θεσμική πορνογραφία όμως ήταν επινόηση των παπάδων και της εξουσίας. Οι πρώτοι πορνογράφοι ήταν οι εξομολογητές, που, ακούγοντας τις αισχρές διηγήσεις των αμαρτωλών τον παίζαν κάτω απ’ το ράσο τους με θρησκευτική προσήλωση συγγράφοντας το μακρύ και ατέλειωτο κατάλογο των αμαρτιών.

Σήμερα οι τουρλωμένοι κώλοι με μαγιό μπορούν να διακόψουν τη θεία λειτουργία σε απευθείας μετάδοση για να πουλήσουν κρέμα για την κυτταρίτιδα στις πιστές κυρίες του χριστεπώνυμου ποιμνίου.

Μα η καλλιτεχνική έκφραση του ερωτισμού απ’ την οποία δεν θα βγάλει λεφτά ο νταβατζής Αλαφούζος και ο κάθε προστάτης του νεοφιλελευθερισμού στην ψωροκώσταινα, είναι καταδικαστέα και απορριπτέα.

Εδώ δεν πρόκειται να ακούσεις τον Μπέρναρντ Ράσελ να μιλά τη γλώσσα της αλήθειας ή να δεις τα αριστουργήματα του Μπέρκγμαν ή τον βαθύτατο ιερό ερωτισμό του Κουρμπέ.

Σ’ αυτά τα αστραφτερά χαμαιτυπεία της πληροφόρησης και της πληροφορίας έχει πληρωμένους άθλιους τύπους που ο καλύτερος απ’ αυτούς έχει γαμήσει τη μάνα του και τα παιδιά του και τώρα θέλει να γαμήσει κι εμάς με το θατσερικό του λογιοτατισμό και την πολιτική ορθότητα που επιβάλει το κύρος του ευυπόληπτου αφεντικού του.

Μα η αγνότητα του κώλου και του ερωτισμού επιβιώνει μέσα στους αιώνες κόντρα στους ανθρωποδιορθωτές.

Κόντρα σε όσους ανακάλυψαν τον ερωτισμό στα γεράματα γιατί είναι της μόδας, κόντρα σε όσους γίνανε ποιητές με τη σύνταξη της πεθεράς και τον οβολό της μισθωτής σκλαβιάς της γκόμενας που λαγάριζε τον ποιητικό οίστρο του ματαιόδοξου επιβήτορα. Κόντρα στους σφραγιδοκράτορες της ακαδημίας με τη γελοία τους τήβεννο.

Μα ο ερωτισμός και η σάτιρα απέδιδαν πάντα μια χαρμόσυνη δικαιοσύνη. Καμιά απαγόρευση, μονάχα μοιρασιά. Οι σατυρικοί παρνασσιστές του 19ο αιώνα έγραψαν:

Ο θεός έκανε το μουνί,
Τεράστιο οξυκόρυφο τόξο
Για τους χριστιανούς,
Και τον κώλο, διπλό τρούλο
Για τους ειδωλολάτρες.