ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Περί αιωνιότητος

xapi

Η αιωνιότητα χωράει σε αποφθέγματα
και σφηνώνει σε υγρά χείλη. Έχει λευκά
όμορφα δόντια κανιβάλου είναι μια
γρατζουνιά στο πόδι της τρικυμισμένης
ψυχής των όντων που έχουν καρδούλα
και ορμές και ορμητήρια. Οικοσκευή και
λάφυρα απ’ το λαμπύρισμα της νύχτας.
Σχολές καλής συμπεριφοράς, πολιτισμό,
λίμπιντο, τα δυο σου χέρια πήρανε
βεργούλες και με δείρανε. Η αιωνιότητα
έχει υπερόπτη γκόμενο το θάνατο,
αδέσποτα σκυλιά σαν εμάς απ’ όλες τις
πρωτόγονες φυλές να την υμνούμε και
να της κάνουμε τα χατίρια καθώς μας
καταβροχθίζει αμάσητους η γυμνή σκύλα.

Συμβουλές για Λουόμενους

_image_1

Όλα τα μεγάλα έργα είναι απότοκα παρανάγνωσης άλλων μικρότερων έργων, που φιλοδοξούσαν να είναι μεγάλα γιατί ήταν πρωτότυπα και βιωματικά, αλλά η πρωτοτυπία και το βίωμα υπήρξε πάντα η παιδική αρρώστια της συγγραφής, που πολλές φορές είναι ανίατη. Η μεγαλοσύνη ενός έργου δεν κρίνεται από τη δια βίου προώθηση τού έργου απ’ τον δημιουργό του ή απ’ τον κοσμοπολίτικο βίο του, ή απ’ τις δημόσιες σχέσεις, αλλά απ’ τη δύναμη και μόνο του έργου το οποίο ακόμα κι αν το θάψεις κάτω απ’ το τσιμέντο αυτό θα βρει τρόπο να ανθίσει. Άλλωστε η γραφή λειτουργεί ως αφροδισιακή μηχανή νοσταλγίας εκείνων που γνωρίζουν ότι η πραγματική ζωή είναι αλλού.