Ποίημα ωραίο για τις ωραίες

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

hannah-hoch-2_2789736b

Γράφω για να’ χω κάτι πρόχειρο
να διαβάζω και ομολογώ πολλά
καθώς πιάνομαι απ’ τη λέξη που
πιάνεται απ’ τα γεγονότα που

πιάνονται απ’ τα πάθη και δεν
έχει τέλος αυτή η ονείρωξη αυτή
η διεσταλμένη κόρη του ματιού
η βαριά συννεφιά απ’ το κοινό

ντουμάνι των παθών μας κάτω
από αγριοσυκιές που αγαπώ και
θαυμάζω και χαϊδεύω τον κορμό
τους και νιώθω τους χυμούς

μέσα απ’ το δέρμα τους και νιώθω
τ’ άπαρτα κάστρα και τα ψηλά
βουνά τα πετραδάκια στη σαγιονάρα
καθώς επιστρέφω απ’ τα βράχια

τους αχινούς τις πεταλίδες στο
φαλλοκρατικό καπιταλισμό στα
κεφτεδάκια της μαμάς στο σεξ
στον κονστρουκτιβισμό της ηδονής