Επιστολή στην Marriana Alcoforado

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

epistoli

Μου ζήτησες Ιούλιο και κάψα
να σου στείλω απ’ το ακρωτήριο
Δουκάτο. Γύρη απ’ το ακρωτήριο
Κανάβεραλ των ηδονών, μου
ζήτησες μπουγάτσα και φιλί
με κραγιόν στον καθρέφτη
που οδηγεί στη Λισαβόνα τού
κορμιού σου, εσύ, Marriana
Alcoforado, εσύ ρίγανη τριμμένη
στ’ αχαμνά μου, που σε μεταφράζω
τώρα σε πήδημα του θανάτου και
σε παρά φύσιν σεξ, εσύ, σπλήνα
της Ιβηρικής που παίρνεις την
επιθυμία κατά γράμμα, την αυγή,
ξεριζώνοντας απ’ τα σπλάχνα σου
με τα δάχτυλα εντόσθια εραστών,
δαιμόνους που τρυπώσανε στον
αγαθό ναό σου. Κοπέλα ολόδροση
και γδυτή που πέταξες τα μαύρα
σκοτάδια από πάνω σου και
τρύπωσες στα βεσέ της Λουζιτανίας
συνθήματα γράφοντας στα πλακάκια
για ουρανομήκης οργασμούς
Πανάγαθη μοναχή που αυτομόλησες
στις καύλες, σε περιμένω τώρα στο
καλύβι μου να ’ρθεις να σου
προσφέρω Ιούλιο και κάψα. Σύκα
απ’ το δέντρο που καταράστηκε
ο πρώην σου εραστής.