Μαρτυρολόγιο σκιών

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

skion

Η τέχνη είναι συνήθως άτομα που παράγουν μιμητές και οι σχολές είναι δομές που εξαπολύουν τη φάρσα των ατόμων στο μέσο όρο.

Σε όσους ψάχνουν να χειραγωγήσουν ναυάγια και χασούρες προσωπικές με υλικά πολιτισμού άλλων.

Χωριάτες και νιόπαντροι μέσα στο χυλό της πληροφορίας γράφουν και φαντασιώνονται του μιμητή τους τη λάβρα πνοή έργου που άφησε στη μέση.

Υπάρχουν διάφορα είδη παθιασμένων με ιδανικά άλλων και θαυμάσιοι εραστές που διατηρούν τα κείμενα τού αγαπημένου τους συγγραφέα ως σεξουαλικό βοήθημα της φαντασίας. Για να παράγει υγρά, να πάρει μπροστά και να φτιαχτεί ανυπερθέτως και να πλάσει νέα ψωμάκια στις ευκαιριακές του μελαγχολίες.

Συνήθως γράφουν και ερωτεύονται οι αργόσχολοι. Το επί οχταώρου κοπάνημα της εργατικής τάξης στην καλοζωία των άλλων δεν της επιτρέπει ποιήματα και καταραμένες τσαχπινιές.

Βεβαίως τούτος ο λαμπρός πόλος έλξης ατόμων με ειδικές ανάγκες, όχι ψυχοσωματικές αλλά ειδικές και ανεξιχνίαστες, λειτουργεί επεκτατικά.

Η μίμηση είναι δεύτερη φύση. Η μίμηση δημιουργεί και καταστρέφει, με μιαν αγγελική γαλήνη και μπόλικους συναθροισμένους στον γκισέ εξαργύρωσης των νοημάτων.

Η τέχνη είναι μόνιμη εξαπάτηση μέσω της μίμησης. Χρωματίζουμε λουλούδια για να εξαπατήσουμε τα μελισσάκια να έρθουν να δοκιμάσουν τη γύρη μας.

Προκαλούμε σπινθήρες παντρεύοντας αντιθέσεις, φτιάχνοντας ατμόσφαιρα ουτοπίας.

Η γραπτή γλώσσα αφήνει απολιθώματα μύησης και μίμησης απ’ την εποχή της πιθηκόμορφης βάσης του ανθρώπινου μηχανισμού.

Ένας σπαραχτικός οδηγός επιβίωσης εν εξελίξει, σφραγισμένος πάνω σε βράχινα χνάρια των Κυκλάδων, κατά μήκος της όχθης των ποταμών πάνω στις λευκές πέτρες, σε αγριολούλουδα και σκούρα φτέρη πατικωμένη πάνω στο χαρτί, σε οθόνες υγρών κρυστάλλων, σε αμμουδιές και καθρέφτες.