Βολή εγγύς φιλίων τμημάτων

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

boli

Περιμένω φίλους κι οι φίλοι με περιμένουν.

Θα πρέπει να δούμε ως προϊόν αγωνίας τη φιλία μέσα στον καθρέφτη του αυτοματισμού του συναισθήματος. Και τις μαύρες τρύπες της κοινωνικότητας που ξεμπουκάρουν από εκεί διάφορες διαφορές, διαφωνίες, σκοτωμοί.

Αναχωρούμε όλοι για τους φίλους μας έξω απ’ τον οικείο χώρο της οικογένειας που πνίγει τα άτομα, αναχωρούμε για κει όπου η συνήθεια αποδεικνύεται σοφό και πανίσχυρο αναλγητικό.

Διότι η συνήθεια δεν φθείρει τη φιλία αλλά την τροφοδοτεί. Άσχετα αν η συνήθεια είναι έξυπνη, ηλίθια, ποταπή.

Συνηθίζουμε τις συνήθειες μόνο με φίλους. Με έμπιστους που δεν έχουμε κάνει παιδιά ή λεφτά μαζί. Που οι σκέψεις μας ομονοούν στην κατ’ εξακολούθηση συνομωσία χαράς και καλοπέρασης αλλά και στη βαθύτητα της ρηχότητας που η φάρσα της συμβίωσης επιτάσσει.

Με τους φίλους μας δεν δίνουμε όρκους αγάπης, δεν ανταλλάσουμε βέρες και στέφανα, δεν τρώμε στους γονείς τους και δεν μας τρων οι γονείς τους.

Οι φίλοι μας είναι μαντρωμένοι σ’ αυτό το περίσσευμα ελεύθερου χρόνου που είμαστε κι εμείς.

Κολλητοί, γνωστοί, ξένοι και παράξενοι. Εντρυφώντας ο ένας στη λύπη του άλλου με εγκαρδιότητα πρόσφορη σε κουβέντες. Λέξεις και λέξεις. Και ξανά λέξεις.

Κουβέντες στο ταμείο της αθεράπευτης θλίψης και της ιεράς βαρεμάρας, χαμένα κορμιά εξ’ ολοκλήρου στο κοινό παρελθόν και στην κοινή χαζομάρα.

Νευρικά γέλια καραδοκούν και σιωπές που δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Οι ιστορίες εδώ έχουν ξαναειπωθεί, αλλά δεν είναι ίδιες. Οι μέρες και τα χρόνια τις αλλάζουν. Ζυμώνονται στο θάνατο και τη σήψη των άλλων που δεν είναι φίλοι μας και δεν μας ακούν.

Οι φίλοι και η φιλία δεν ταυτίζονται. Άλλο οι φίλοι και άλλο η φιλία. Οι φίλοι σφετερίζονται τη φιλία και η φιλία σφετερίζεται την ανθρώπινη τάση για κυριαρχία.

Κάθε συναναστροφή φίλων διαθέτει δεσμούς. Μια μηχανική του σκοπού που ποδηγετεί την αλαζονεία για να μπορεί να έχει διάρκεια η φιλία.

Ειδάλλως νικά ο Εαυτός και η τάση του ατόμου να είναι διαρκώς και πάντα άτομο. Η τάση να βιώνεις το συλλογικό τραυματικά και οι άλλοι να νιώθεις ότι εισβάλουν διαρκώς στο ρουθούνι σου.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν φίλους, ούτε πρόκειται να κάνουν φίλους. Ακόμα και η συγκυρία γι’ αυτούς ή το κοινό βίωμα του καλού ή του κακού είναι ένας τελεστής απόρριψης του άλλου. Κάθε συναναστροφή είναι τυπική, ακόμα κι αν είναι χαρμόσυνη με όσο θεατρινισμό επιτάσσει ο συντελεστής συμφέροντος.

Εξάλλου δεν υπάρχουν αληθινοί φίλοι αλλά μόνο φίλοι. Με σάρκα και οστά. Φίλοι που μυρίζει ο ιδρώτας τους και φίλοι που κλάνουν. Φίλοι που φοβούνται και φίλοι που κλαίνε.

Φίλοι που συναισθάνονται την μακάβρια κατάληξη του άφευκτου κοινού μας πεπρωμένου χωρίς εξηγήσεις, περιβάλλοντας πάντα την κοινή μας ζωή με τα άμβροτα είματα της καλής κουβέντας.