ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Sunset ή Περί έλξεων

paralp

Αποδείχθηκε, η εν ψυχρώ
ομαδική δολοφονία αρσενικών στην παραλία.
Αποδείχθηκε, κράτος εν κράτει γύμνια.
Μονόφθαλμη οδός της μαγγανείας.
Όλη η εγκόλπια ομορφιά της
να κοιτά το ηλιοβασίλεμα.
Απόγνωση της Αδριατικής
καθώς ο δαίμων ήλιος δεν μπορούσε πια
να γλείψει το κορμί της.
Καθώς φακίρηδες περνούσαμε
κάθυγροι,
με τα μαγιό μας φουσκωμένα σαν αντίσκηνα.
Δήθεν κοιτώντας θάλασσα
δήθεν κοιτώντας ουρανό
δήθεν κοιτώντας σούρουπο.
Μα εμείς
αναζητούσαμε κυκλώπειες ακροπόλεις ηδονής.
Τα βλέμματά μας σαν ψωριάρικα αδέσποτα
αναζητούσαν κλειτορίδα να ξυθούν.
Ματάκηδες, κανίβαλοι,
κομματικοί της γενετήσιας πείνας
στο πιάτο μας, εδώ,
η ομορφιά με τις σχισμές της.
Εδώ, η ανάσκελη ευθύτητα ψιθύρων βογγητών
απ’ το υπερπέραν.
Εδώ η πιο γυμνή απ’ όλες τις γυμνές
η πιο αυτόφωτη Αφροδίτη συνειρμών.
Εδώ η ανίερη υπερορία γλώσσας.
Εδώ οι τρύπες έκθετες στην πιο αθώα ερωτική ωμοφαγία.

Λογοδιάρροια

Lisa Levy.jpg

Λόγος σημαίνει παγίδα που οδηγεί τη σκέψη στην ελευθερία.

Ένα οξύμωρο σχήμα που διακονεί τον πνευματικό παρά όταν το βίωμα πεθαίνει και σήπεται αβοήθητο και αποκαθίσταται σαν βιογραφία ή σαν ανταλλαγή υγρών μεταξύ γοερών ματάκηδων του βίου.

Ο λόγος είναι ο ρυπαρός αποστάτης κάθε προγραμματικής συναναστροφής.

Ο Βάκχος που πλανάται οικτρά αλλά οι πλάνες του είναι οι πιο λατρευτές ανάμεσα στις ερωμένες του.

Εμβλήματα σαρκασμού μιας λαλιάς που θα ξεπέσει αργά ή γρήγορα στην πιο σκοτεινή μήτρα του θανάτου. Στη σιωπή. Στον τόπο που ορίζει η αφωνία και η αγλωσσία.

Γι’ αυτό ο άνθρωπος παράγει λόγο. Από αγωνία να προλάβει πριν φτάσει στη σιωπή, εκεί όπου η υπερφίαλη δεσποτεία της φθοράς θα μας τσιμπήσει για να μας ρίξει στον αιώνιο λάκκο.

Η θανατοφοβία μας είναι το καύσιμο που τροφοδοτεί την ποιητική μηχανή και το βιοπορισμό των ερωτικών θαυμάτων από τα μοσχεύματα της καρδιάς. Την ιερή λογοδιάρροια έως τάφου.