Έρως, θέρος, κόκαλα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

kokala

Πως μπορείς να στήσεις το χαρακτήρα ενός ήρωα που δεν μιλά;

Να διασταυρώσεις κάθε υποψία του με την ανάγκη της ανθρωπότητας να μπορεί να ονειρευτεί συλλογικά. Κι απ’ το αβάσταχτο φορτίο των σιωπηλών ηρώων να βγάλεις λογοτεχνικό ζουμί.

Να βγάλεις αυτή τη διάθεση συνουσίας με τα πάντα και τους πάντες όχι ως ιδιωτική πράξη αλλά ως κοινωνική ανάγκη.

Να μπολιάσεις το σεξουαλικά αρπαχτικό άντρα με τη σεξουαλικά πειθήνια γυναίκα.

Να διδάξεις χωρίς διδακτισμό το αρπαγησόμεθα εις σάρκαν μία. Τους χυμούς της σάρκας δίπλα στις φραγκοσυκιές και την κοπριά.

Να λιώσεις μες στην πρωτόγονη φιλοξενία της γραφής τον τουριστικό πατριωτισμό των ρουμτζήδων της παραλιακής ζώνης.

Με όση κανιβαλική αναρχία επιτάσσει ο μέσα εαυτός.

Ο παντού και πάντα μόνος με την κοινωνία να κρυφοκοιτά και την οσία Μαρίνα Αμπράμοβιτς να τραγουδά νανουρίσματα μπροστά σ’ ένα βουνό από κόκαλα βοδιών, που πλένει και ξεπλένει ρυθμικά.

Υπογραμμίζοντας με σιωπή τη συναισθηματική δολιοφθορά της τέχνης κατά της θεσμοθετημένης βαρβαρότητας.