ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

Ιχθύων και έρωτος

karabi

Το καλοκαίρι
θα εξαλείψει
το χλωμό χρώμα σας, κορίτσια.
Χαϊδέψτε τα μαλλιά σας
που φτάνουν στα χέρια μου από μακριά
αφήνοντάς σας
εντελώς γυμνές.
Αφήστε τα χείλη σας
στην αλμυρή λίγδα του ανέμου.
Τ’ αυτιά σας
στον ψίθυρο της πολυμήχανης λέξης.
Τη μύτη σας έκθετη
μεταξύ ιχθύων και έρωτος.
Αφήστε στο δέρμα μου έστω μια δαγκωνιά
απ’ όλα αυτά τα ατίθασα δοντάκια
που μασήσανε τους έρωτες.

Νωχελικοί αρουραίοι με παιδικά μάτια

noxel

Ο αγώνας ενάντια στις ιδεολογίες έγινε καινούργια ιδεολογία και το πάθος για ζωή έγινε λίστα με μικροπράγματα και κατάστιχα με λογαριασμούς.

Απ’ τους πειθαρχικούς μαθητές της παλιάς εποχής περάσαμε στους κλέφτες των ιδιοτροπιών του δασκάλου.

Σε μια μίμηση άνευ ορίων και όρων που δημιουργεί τέλεια αντίγραφα ενός και μόνο πράγματος. Μιαν ομοιομορφία που τρέφει τον πιο έντονο ατομικισμό κι απ’ την οποία δεν ξεπηδά παρά η μοναξιά.

Άνθρωποι που μοιράζονται το ίδιο πνευματικό κελί και το ίδιο υπαρξιακό ορυχείο.

Άνθρωποι που βιάζονται και δεν περιμένουν την εποχή να γεννήσει τους καρπούς στην ώρα τους. Άνθρωποι που βιάζονται να μεγαλώσουν.

Άνθρωποι που θέλουν σύκα το καταχείμωνο και φτιάχνουν σύκα το καταχείμωνο. Μα σ’ αυτή την πράξη δεν υπάρχει σοφία αλλά κυριαρχία και απόγνωση.

Η αλαζονεία του παντοδύναμου όντος που βομβαρδίζει σύννεφα για να βρέξει και λιπαίνει τη γη με δηλητήρια για να βλαστήσει πρόωρα και γρήγορα.

Μα η αλαζονεία είναι η πιο προδοτική αδυναμία. Διαπερνά τη συνείδησή μας σαν τον πανικό. Γρήγορη, ρευστή σαν τον υδράργυρο, πλημμυρισμένη ως τα μύχια από τον ανείπωτο τρόπο της μετάδοσής της.

Γλωσσικό ζήτημα

tad

Της δόθηκα και μου δόθηκε
αφού και οι δύο υπήρξαμε
ερπετά. Θέαμα στα μάτια
ανεπιθύμητων αστών και

βεβαίως σουλατσάραμε τις
νύχτες στην πόλη των ιδεών
και ψάχναμε κάτω απ’ τις
πέτρες και τις φούστες των

κοριτσιών, αθέατοι σαν τον
άνεμο, αισθησιακοί, γυμνοί
μάθαμε τα χιλιάδες ανθρωπάκια
πως διαβιούν απ’ τον καιρό

της μεγάλης έκρηξης, μάθαμε
για κυρίους που ταξιδεύουν
στην Ταϋλάνδη για να γνωρίσουν
μιαν ήρεμη τίγρησα, μια παιδούλα

στις ακρογιαλιές της παιδεραστίας.
Μάθαμε κουτσά στραβά αγγλικά
γλώσσες του εμπορίου ανθρωπίνων
οργάνων, γλώσσες του θεού και

του διαβόλου, γλώσσες των
γραναζιών του ρολογιού που
κρατάει το σύμπαν ζεστό ψυχρό
υγρό, γλώσσες με σπυρί και

μόλυνση, γλώσσες κομμένες
και πεταμένες σε κουβάδες
γλώσσες που γλείφουν με
πυγμή την ποιητική μας ιλαροτραγωδία.

Αμανές

baret

Η ζωή είναι τόσο βαρετή
που κάποιοι γράφουν ποιήματα
για τη βαρετή ζωή!
Mα είναι βαρετά ποιήματα
κι όταν τα διαβάζεις
βαριέσαι τόσο που σκέφτεσαι
πως η βαρετή ζωή
είναι προτιμότερη
απ’ τα βαρετά ποιήματα
που μιλούν για τη βαρετή ζωή.