Life Is Life

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

life

Όλες οι φιλήδονες σκέψεις είναι τοποθετημένες κάτω από την προστασία του θανάτου.

Οι εραστές συνομολογούν καλές σχέσεις με τον θάνατο. Διότι γνωρίζουν πως ο θάνατος δεν είναι απειλή αλλά βεβαιότητα.

Δεν είναι ούτε φάντασμα, ούτε μυστήριο, αλλά ένα απλό φυσικό φαινόμενο, λογικό, ψυχολογικά αναγκαίο και επιθυμητό.

Μα η εμμονή στη θεώρηση του θανάτου αποτελεί λεηλασία της ζωής.

Η θανατοφοβία των ποιητών πυροδοτούσε πάντα υπόγειες αλυσιδωτές αντιδράσεις ανατινάζοντας όλα τα νοήματα.

Ο συλλογικός φθόνος για την αιώνια φθορά και η άχρηστη μα αληθινή γνώση πως η γη θα γίνει παρανάλωμα του ηλιακού πυρός, βάζει τους ποιητές να ανακατεύουν στο αφηγηματικό τους τσουκάλι κάθε ποιητική προφητεία.

Ο Έλιοτ, στο ποίημά του Οι Ασήμαντοι Άνθρωποι, θεωρεί δεδομένο πως ο κόσμος θα σβήσει σαν ελαττωματική κροτίδα, με ένα απογοητευτικό σύριγμα, όχι με κρότο αλλά με λυγμό.

Ο Ρόμπερτ Φροστ στο ποίημά του Φωτιά Και Πάγος έχει κάπως καλύτερη γνώμη για το ανθρώπινο είδος, αμφιταλαντευόμενος μεταξύ ενός κόσμου που θα καταστραφεί από φωτιά ή από πάγο. Τελικά προτιμάει τη φωτιά όπως οι περισσότερες μυθολογίες τού κόσμου.

Κανείς δεν φαντάζεται την ανθρωπότητα να σβήνει σιγά σιγά μέσα στην όμορφη νυχτιά. Φανταζόμαστε ένα ένδοξο φλογερό τέλος.

Μα όποιο τέλος κι αν φανταζόμαστε εμείς δεν πρόκειται να το ζήσουμε ποτέ, αφήνουμε όμως πίσω μας, όπως τα σαλιγκάρια, την λογοτεχνική μας μύξα, αυτό το έκκριμα που προέκυψε αναδεύοντας τους μυστικούς κύκλους τού έρωτα και τού θανάτου ίσα ίσα για να ξεραθεί κι αυτό στον ήλιο της ζωής ή να θρέψει καχύποπτα φιλολογικά ζωύφια.