Το Γραφείο μου

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

to grafio

Το γραφείο μου με τις όποιες προεκτάσεις του, θεολογικές ή δαιμονολογικές, τις διαστάσεις του και την αυτοαναφορικότητά του, την φρενιτιώδη ιδιοσυγκρασία του, τους λεκέδες από καφέ και σπέρμα, τα τρίματα καπνού και στάχτης.

Το γραφείο μου ως μνημείο διανοητικού εκφυλισμού. Ως ένα ερωτικό τετράποδο ζώο, ως μια καλύβα μεταφυσική αποκομμένη από τον διαρκή και επίμονο θάνατο.

Άλλοι διαβάζουν στο κρεβάτι, εγώ κοιμάμαι στο γραφείο. Εδώ μου έχουν συμβεί τα πιο παράλογα ατυχήματα και η έμπνευση εδώ πάτησε για να ανέβει σε μένα.

Εδώ πολλές φορές η ακραία διάταση της γλωσσικής αίσθησης πήρε τη μορφή ατυχήματος και εκδηλώθηκε σαν υστερική αφωνία.

Στο γραφείο μου παρότι άφωνος κραυγάζω.

Ζώντας στον αγριότοπο τού γραφείου καλωσορίζω νωρίς το πρωί έναν άντρα με πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο και κάνα δυο καλές κουβέντες.

Στο γραφείο μου επάνω υπάρχει πάντα το νέο βλασφημητάρι, απαραίτητο εργαλείο για φιλολογικές επωδούς και ποιήματα τού νέου αιώνα που η γλώσσα βρήκε το θάρρος να επαναστατήσει.

Θα στεγνώσει κάποτε το αίμα; αναρωτιέται ο Χόρχε Σεμπρούν, στην τελευταία σελίδα, στην τελευταία γραμμή του μυθιστορήματός του κι εγώ αναρωτιέμαι αν θα στεγνώσει κάποτε το μελάνι και ο γραφίτης και οι κρύσταλλοι στην οθόνη κι εάν ετούτη εδώ η εμμονή στο σκάνδαλο, στη βεβήλωση, τη σκατολογία και την σπίλωση θα βρει ποτέ δικαίωση εκτός γραφείου. Εκτός συνόρων τού εαυτού. Εκτός τού δούρειου ίππου.

Και τι θ’ απογίνουν όλα αυτά; θα μετατραπούν σε επιτάφια κτερίσματα, παίγνια αγνώστων σκυλευτών και τυμβωρύχων και νεκρόσυλων;

Θα καταλήξουν γάτες σε τσουβάλια και σακιά ή θα σφιχτούν σα βρόγχος γύρω απ’ τον ανθρωπολογικό ύπνο;

Το γραφείο μου που αγαπώ και με αγαπά, το αμόνι μου πάνω στο οποίο ως σφετεριστής συντρίβω με αμβλύ όργανο όσα κάποτε αγάπησα.

Το γραφείο μου ως βάραθρο πάνω στο οποίο υψώνω το δικό μου εκφοβιστικό μνημείο γύρω απ’ τα συντρίμμια τού φριχτά παραμορφωμένου κόσμου.

Το γραφείο μου θα γίνει κάποτε ένα σπουδαίο κοτέτσι με λεπτό σύρμα και καταχθόνια μυρουδιά από κοτσουλιές και βρεγμένο χώμα. Θα το κάψουν για να ζεσταθούν τα παιδιά μου. Θα το βαλσαμώσουν οι επίδοξοι εραστές και θα το αφιερώσουν στη διαβολική λατρεία τού μηδενός που ήθελε ν’ αποκαλείται πνεύμα.