Αναμνηστικό Υπάτης

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

Jenny Saville

Αρχίζω με το γράμμα ξ σήμερα
και ξύνομαι στη γκλίτσα τού
ποιήματος και στις γάμπες της
αιωνιότητος και κάτω απ’ την
μασχάλη της τρυπώνω ως χειρό-
θλιψ και προχωρώ εις τα ενδότερα
και της γονιμεύω τα σπλάχνα και
περιμένω το μεσημεριανό φαγάκι
και την έμπνευση, τα φωνήεντα
απ’ το στόμα της, το σάλιο της
δίκην εκφυλισμού τού αστερισμού
των οδόντων, δίκην Γουτεμβέργιας
ιδιοτροπίας, δίκην αστοχίας υγρών,
δίκην στιγμιαίας διακόρευσης
παρθενικού υμένος εις την λουτρόπολη
Υπάτη, δίκην ανασκολοπίσεως μιανής
που κάλπασε δολώνοντας με δάχτυλο
γυμνό βυθούς και κρακεράκια
πορτοκαλάδες και χυμούς, να καταπιεί
το ακανθώδες πυρ της καύλας
να ρευτεί, όπως το έρεβος ενδίδει
μες στα σπλάχνα, κομίζοντας εις τα
σεπτά τα δώματα αντήχηση ηδονών
και προανάκρουσμα νιφάδων οργασμού
και σπλάχνων τετμημένων, κομίζοντας
εις την τέχνη της ποιήσεως
παράσημα ευσπλαχνικής μουνίλας