Photodynamic Portrait of a Woman

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

phot

Μνήμη Anton Giulio Bragaglia

Ξυπνώντας απ’ τη χιμαιρική εμπειρία τού πάνω και τού κάτω, αφού δεν ανεβαίνω αλλά ούτε κατεβαίνω, παρά μονάχα προχωρώ, εισβάλλοντας στις γεωμετρίες της άλλης ζωής που απαιτούν την ετυμολογία τους.

Πρόκειται για το μύθο της σαρδόνιας ανθρωποποίησης του βαρυτικού πεδίου.

Η κλίμακα με οδηγεί αλλού, με οδηγεί εκεί στην τύχη που αναβάλλεται και στην ποίηση που επικρέμεται ως επιθυμία.

Αχνοχαμογελώ δίπλα στον μίτο της αράχνης και στον λαβυρινθώδη ιστό που μεθοδικά εξαργυρώνει στα σκέλια κάποιας τα εύσημα της μηχανικής του τελειότητας.

Βάζω το νόημα απέναντι απ’ την ορατή τάξη των πραγμάτων.

Όσο φουντώνουν οι επιθανάτιοι σπασμοί της τυφλής ορθολογικότητας, τόσο η λογοτεχνία τραβιέται μακριά απ’ την έλλογη γνώση, σ’ ένα πεδίο χωρίς επιβεβλημένη μορφή, όπου δεσπόζουν συγγένειες εκλεκτικές αλλά όχι ιεραρχίες, διαμορφώνονται υπάρξεις αλλά όχι εγωισμοί, αναπηδούν σχήματα αλλά όχι ερμηνείες.

Αυτή τη σκάλα ούτε την ανεβαίνω, ούτε την κατεβαίνω, παρά μονάχα τη διασχίζω.

Όλη η δολιοφθορά τού πάνω και τού κάτω διυλίζεται στη λήθη των αρχέγονων ονομάτων, ακραγγίζοντας την ενότητα τού κόσμου.

Διασχίζω, λοιπόν, αυτή τη σκάλα της γραφής ανάμεσα στην ανθοφορία τόσων πόθων και τόσων λυρισμών, συνδυάζοντας τ’ ανθρώπινα φωνήματα ως την επιθανάτια διάτασή τους.

Ώσπου οι ουρανοί να χηρέψουν από νοήματα αφήνοντας τον μαύρο πέπλο τους να καλύψει δια παντός το ανήσυχο κορμάκι ενός φαρσέρ.