Ιέρειες τού Ιερολιμένος

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

skin

Είναι οι τρεις χάριτες και ομιλούν τη γλώσσα της χάριτος.

Μαζί κολυμπήσαμε στη ζεστή θάλασσα, κοντά σε αρχαιοελληνικά πηγάδια.

Ο σφυγμός τους από αίμα και ζουμιά έφτανε στ’ αυτιά και στα μηλίγγια μου. Η όψη μου έμοιαζε αρνίον τελόν εν διακορεύσει υπό τους αστρολάβους των θήλεων καμπυλών τους.

Κι αυτές αμφίδρομες και αμφίστομες, όλο βουτιές απ’ ανατολήν εις εσπέρα, κυματιστές και τραγανές έως εκπορνεύσεως.

Τρόπον τινά η ποίησίς μου εκρύγνητο εις το άβατο των υποβρύχιων ασπασμών με τα χαρίεντα αιδοία, εις την έκρηξη των γενετήσιων φυσαλίδων απ’ τα σπάργανα τού σύμπαντος.

Μέσα στον άπειρο εορτασμό διακορεύσεως των όντων, τελεσφορώντας Πριαπικά επιγράμματα στο χείλος κοχυλιών, χυδαία λογοπαίγνια ανδρών επιφανών που έσκαγαν σαν κροτίδες.

Μαγείρισσες ιέρειες τού ιερολιμένος απόθεταν μυρωδικά και βόλια και τιμαλφή ονείρωξης πάνω στην κλίνη των ερώτων, στα ρουμς του λετ της απολήξεως της Πίνδου, το δείπνο ετοιμάζοντας των τριών Χαρίτων με τον πανάχραντο φαλλό.

Ω! σ’ έναν μέλλοντα καιρό με κοριτσάκια ποντοπόρα και λαγνείες, μανιάτισσες και εθνικές θα αποθέτουν εις το Ταίναρο το φλούδι τους.

Με δάχτυλα μετάνοιας οργασμού θα συντονίζουνε τον Άδη με το σπέρμα μου.

Ακούγοντας της Αφρικής ψαλμούς, ανίερα εγκώμια που φέρνει ο άνεμος στ’ αυτιά μοιρολογίστρας, κάψες και αγκομαχητά, όργια και ταμπούρλα.

Τις μυρουδιές γυμνού κορμιού μαύρου και καυλωμένου.

Ω! σ’ έναν μέλλοντα καιρό που θα νικήσουμε το χρόνο και οι αποικιοκράτες θα λιώνουν αβοήθητοι στους βόθρους του Μελιγαλά και στις πηγάδες, θα είναι η Μεσσηνία με τα σύκα της βασίλισσα οργασμών και περιχώρων και θα είναι οι γκρεμοί με τα φραγκόσυκα πρίγκιπες και τρυφεροί γαμιάδες.

Ω! σ’ έναν τέτοιο μέλλοντα καιρό θα ξαναγεννηθούμε. Οι τρεις χάριτες κι εγώ, οι κονκισταδόροι τέρψεων, οι αθώοι.