Οι χαρές δεν γελούν. Οι λύπες δεν κλαίνε.

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

moketa

Στο τέρμα υπάρχει πάντα η άρνηση του καλού και του κακού. Στο τέρμα αναλαμβάνει η φύση να τερματίσει τον ατερμάτιστο και ασύστολο οίστρο του πιστού.

Η όποια αναπηρία μου αποτελεί την ατελεύτητη κένωση της ύπαρξής μου και ο πόνος μου παρατείνει ατέρμονα κάθε στιγμή του βίου μου.

Θέλω να πιστέψω στο θαύμα για να γιατρέψω τον πόνο. Μα ξέρω πως ο πόνος δε γιατρεύεται.

Ξέρω πως ο πόνος εγκαθιδρύει το βασίλειό του στις ενώσεις των οργάνων μας και των υγρών μας.

Για εμάς τους βετεράνους του πόνου απομένουν μονάχα τεχνικές μιθριδατισμού και ομοιοπαθητικής.

Για να γλιτώσεις απ’ τον πόνο δεν πρέπει να επιχειρείς να γλιτώσεις απ’ αυτόν, αλλά ακριβώς το αντίθετο, να καταγίνεσαι μαζί του, με τη μεγαλύτερη προσοχή και όσο πιο κοντά γίνεται.

Τα όργανά μας μεγαλουργούν μέσα στη βία τους. Ο πόνος γίνεται ρυθμιστής του λογχισμού και της εισδοχής, του ξεχειλισμού και της κατάποσης. Ο άρχων του ερωτικού σφαγείου.

Ο πόνος παίρνει εξουσία μες στα κορμιά εμάς των αρρώστων, που οι καρδιές μας έχουν δεχτεί κατά τη διάρκεια της ζωής τους τόσες μαχαιριές που έχουν μεταμορφωθεί σε επουλωμένο ιστό.

Αναίσθητες στο κρύο, στον πόνο, στη ζέστη. Μα ακόμα πιο αναίσθητες στην υδαρή μεμβράνη της μεταφυσικής.

Στους θαυματοποιούς και τους κομπογιαννίτες, στους χοντρούς υπερφίαλους παπάδες και τους βλοσυρούς θεολόγους. Στους απατεώνες και τους ταματοφόρους.

Στις βιτρίνες που φέρουν πίστη και αγνότητα για να αποθέσουμε τα θηλαστικά μας χνώτα κι από μέσα ζυγίζουν το χρυσό.

Κι από μέσα οργανώνουν ληστείες και γιουρούσια στα καταγαμημένα σαρκία από δουλική πίστη και ψυχαναγκασμό. Οργανώνουν ψεύτικα θαύματα και παραφροσύνες.

Με το καμουτσίκι της αγάπης του θεού βάζουν τους ανθρώπους να σέρνονται στα τέσσερα ανεβαίνοντας τους γολγοθάδες ενός υπερβατικού νοήματος μέσα στον πιο ακραίο και χυδαίο σαδισμό.

Εκεί που τα προγούλια των δεσποτάδων του αιγαίου και της ενδοχώρας πάλλονται απ’ το λίπος που έχει αφήσει στα παγκάρια τους ο ανθρώπινος πόνος. Ο πόνος μας. Ο πόνος όλων μας.

Θυμήσου αδερφέ μου και εχθρέ μου, ξόανο ντόπιας ή αλλοδαπής πίστης πως καθένας μας γεννιέται κατέχοντας διπλή υπηκοότητα, μια στο βασίλειο των υγιών και μια στο βασίλειο των αρρώστων.

Και θυμήσου πως αν μπεις στον ίσιο δρόμο της υποταγής που σου προσφέρει η τρομερή εξουσία της υπόσχεσης για μετά θάνατον ζωή θα καταλήξεις αιωνίως να ποδοπατάς τον εαυτό σου.

Γιατί η αιωνιότητα είναι αυτές οι στιγμές της υγείας και της αρρώστιας, της ευχαρίστησης και του πόνου, του έρωτα και του θανάτου, της καύλας και της φθοράς, της δημιουργίας και της αποσύνθεσης.

Γιατί θα σε κομματιάσει και θα σε θρυμματίσει το σύμπαν και θα σε επανασυνθέσει με τον πιο γαμησιουργικό τρόπο.

Γιατί είσαι δεκατριών και βάλε δισεκατομμυρίων ετών. Υπερκόσμια αστρικά γαυγίσματα υδρογόνου. Βογγητά, αγκομαχητά, μουγκρητά. Μηδέν αγνότητα.