Ωδή στην πανσέληνο

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

moon

Aχ! πανσέληνος σε ξέρασα μέσα στο γιαούρτι
με το μέλι και τα καρύδια. Σε έβγαλα στα
κακά και σε κοίταξα με καμάρι όπως κοιτάζουν
την κουράδα τους οι στρατηλάτες. Αχ! πανσέληνος
είσαι απλωμένη σα γροθιά στα ερείπια, σαν
τροχός στα αναπηρικά καροτσάκια των ρομαντικών.
Αχ! πανσέληνος αλοιφή του δρόμου με τα
σκουπίδια, πασαλειμένη οσμές από σκατά νυφίτσας
λευκή και κρύα σαν γύψινος επίδεσμος γύρω
απ’ το σπασμένο χέρι της πίστης. Αχ! πανσέληνος
στα ματοτσίνοτρα γύρω απ’ τις κουμπότρυπες
στροβιλιζόμενη στους γκρεμούς και τους καθρέφτες
αναβράζον δισκίο ερωτικών υγρών μύξα του ήλιου
βλενόρια ρεύσις βλαμμένων υπό το φως σου.
Αχ! πανσέληνος μνήμη από αρχαία κοριτσάκια
χνούδια λυρισμού που τα σκόρπισε στη σουηδική
ακαδημία ο Οδυσσέας Αλεπουδέλης. Αχ! πανσέληνος
που θα σε τραγουδήσουνε τα ψώνια και θα σε
αλείψουν στο μουνί τους μαύρες πουτάνες λίγο
πριν βγουν παγανιά. Αχ! πανσέληνος πλύστρα
που κύρτωσες τη ράχη σου σαν λουλούδι απ’ τη
ζέστη της μέρας τρίβοντας τα κορμιά μας από
τόσες βρωμιές, εσύ φώτισες όλες τις μανιασμένες
μου μάχες με τις λέξεις και τα κορμιά