Pokemon Go

selfie_girl_arrested600x400

Ότι δεν προχωράει μπροστά πεθαίνει. Και οι πεθαμένοι γύρω μας είναι πολλοί.

Πτώματα παντού περιφέρουν την πτωματίλα τους.

Φάτσες ξυρισμένες ή με μούσι αντί για πρόσωπα, φωτογραφίες θαρρείς σαν διαφημιστικά μπουρδέλου.

Είστε παντού πρίγκιπά μου, νοστιμούλη σιτεμένε εραστή, τυλιγμένοι εσείς με περγαμηνές βακχείας ψηφιακών φίλων, είστε παντού κυρία μου κι εσύ μυστικιστή ποιητή που εργάζεσαι την εταιρία Ποιητής και ψάχνεις πελάτες κι εσύ θεά γκόμενα που θες άρμεγμα.

Είστε παντού όντα που θέλετε να γαμηθείτε σε ετούτη εδώ την ετοιμόρροπη μπαρουταποθήκη με τη σκοροφαγωμένη σας ηθική και την ασταθή σας υπόληψη.

Είστε παντού όντα με καπέλο ή με βέλο, όχι σε δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας στραγγισμένα αλλά σε αιώνιο ντεζαβού εξυπνάδος και ομορφιάς, ατάκας και καλοπέρασης, είστε παντού άτομα που κρύβετε δύναμη, φόβο, μίσος, πόνο, θάνατο, σεξ.

Είστε ένας φονικός ιός, ένα πετυχημένο σήριαλ της μικροαστικής μοναρχίας, κάνετε ανταρσία με τα φαρμακερά σας σχόλια και τη γαλανόλευκη ματιά σας.

Σας θέλουν όλοι γιατί έχετε ωραία παιδιά, ωραία βυζιά, τρώτε καλό πρωινό και μετά γαμάτε ή μάλλον δεν γαμάτε ή μάλλον υποθέτουμε πως γαμάτε αφού φωτογραφίζεστε μόνοι και μόνες κι ο πάπας ακόμα σας ζηλεύει κι οι δεσποτάδες που ξεζουμίσουν κορόιδα, με οικογένεια ή χωρίς, με σκύλο ή με γάτα, με το μουνί της μαμάς σας ή το μουνί της αδερφής σας ή τού μπαγάσα του μπαμπά σας την ψωλή, είστε ωραίοι και όμορφοι.

Αρεστοί. Αρεστές. Αδερφοί. Αδερφές. Κρυφοί και κρυφές.

Είστε παντού, όντα κάτοχοι πτυχίου δακτυλοσκοπήσεως φίλων και εχθρών, κάτοχοι μάστερ ανασκολοπίσεως ποιημάτων, ερωτημάτων, τραυμάτων, διδάκτορες της απολυμάνσεως και της στειρώσεως.

Είστε παντού Πόκεμον, ωραία γαμημένα Πόκεμον, με τις ανθρωπίσιες φάτσες σας και την υγρή μούχλα στα ρουθούνια σας, που παραφυλάνε για μια τζούρα αποδοχής.

Αντί προλόγου

anti

Αυτός ο τύπος, ο ρυπαρός και εξωλέστατος στέκεται στη μέση τού στίχου μου βάζοντας τρικλοποδιά στην έμπνευσή μου και σαν νταρντανογύναικα που σου τσιμπάει το μαγουλάκι χαμογελά πονηρά εν τω μέσω της φράσεως και εν τω μέσω της συγγραφικής νυκτός.

Διότι όποια ώρα κι αν γράφω έξω είναι πηχτό σκοτάδι. Νύχτα. Νύχτα του κερατά.

Κι αυτός ο τύπος, ο ρυπαρός και εξωλέστατος με παρακολουθεί, εμένα και τις πλάνες μου, τις πιο λατρευτές ερωμένες μου, λίγο πριν τις οδηγήσω στο λιβάδι των αποπλανήσεων και στον ανιχνευτή ψεύδους της σάρκας όταν αγκαλιάζει άλλη σάρκα.

Είναι αυτός που με οδηγεί στη λογική και στη συστηματική τρέλα δείχνοντας πίσω απ’ τις φράσεις ιδέες και σχήματα, σαρκωμένα όλα με τέτοιο τρόπο που να μυρίζουν ιδρώτα ή αέρα του βουνού.

Σε λίγο θα ανατείλει ο ήλιος, κι η γη θ’ αρχίσει να ζεσταίνεται με τον άσφαλτο τρόπο της αιωνιότητας και τα κορίτσια θα επιστρέψουν στους δρόμους, κάνοντας βόλτες στα μαγαζιά, αγοράζοντας σπίρτα για να κάψουν όλα τα ξενέρωτα ερωτικά ποιήματα, όλα τα άρθρα και τις αναλύσεις πονηρών γέρων που πίνουν τσάι με συνοφρυωμένες γριές αλλά ονειρεύονται όμορφες νεαρές μαθητευόμενες νοσοκόμες.

Κι αυτός ο ρυπαρός και εξωλέστατος τύπος που στέκεται στη μέση τού στίχου μου, βάζοντας τρικλοποδιά στην έμπνευσή μου, θα επιστρέψει στο άσυλο τρελών για να περάσει το χειμώνα αφήνοντάς με μόνο να ανακαλύψω τον εαυτό μου.