Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

amines

Ο μόνος στον οποίο επιτρέπουμε να κουμαντάρει την ασημαντότητά μας είναι ο έρωτας. Όχι το πρόσωπο αλλά το συμβάν.

Όχι το ευλογημένο αιδοίο της κοπέλας, το πανάρχαιο και σαγηνευτικό, αλλά αυτό που αφήνει πάνω στο σώμα, μέσα στο σώμα και γύρω από αυτό.

Η λεσβία φύση μου οδηγείται μοιραία στις γυναίκες όπως η ανδρική φύση της γυναίκας οδηγείται μοιραία στον άντρα.

Κι εδώ αρχίζει ο έρωτας, στα μπερδέματα των ρόλων. Τη στιγμή που ο ένας προσφέρει στον άλλο αυτό που δεν έχει. Το κενό του. Την έλλειψή του. Το μισό φύλλο του που είναι ο Άλλος. Διότι είμαστε μισά φύλλα και γινόμαστε ένα φύλλο δια του έρωτος και της πορνικής του συνεκδοχής.

Όλη η συμπαντική ιστορία πάλλεται μεταξύ ένωσης και χωρισμού. Μα η δική μας ένωση, η ανθρώπινη ένωση είναι η στιγμή που βρίσκεις την πατρίδα σου πάνω σ’ ένα κρεβάτι ή σ’ έναν καταπράσινο αγρό.

Διότι πατρίδα μας είναι ο σεξουαλικός Άλλος. Πατρίδα μου είναι η κλειτορίδα της  και πατρίδα της ο φαλλός μου.