Η αρχιδοθήκη τού Γκαμπριέλε

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

gkampri

Ο Πλάτωνας ήταν ο πρώτος που ανέλαβε το τραγελαφικό εγχείρημα να κυβερνήσει ως φιλόσοφος μιαν ελληνική πόλη.

Δημιουργώντας σχέσεις έντασης ως προς την ολότητα, διακηρύσσοντας πως η αυθεντία είναι έκφραση της συλλογικής συνείδησης. Δηλαδή συνείδηση κατά οργανωμένο και συγκεκριμένο τρόπο, με την αυθεντία να την εκπροσωπεί δημιουργώντας εμπειρίες ευτυχίας και απόλαυσης.

Μα στην πραγματικότητα συνθήκες άγριας εκμετάλλευσης για τους πολλούς δηλαδή καταστάσεις απελπισίας και αθλιότητας.

Ο Γκαμπριέλε ντ’ Ανούντσιο που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κατευθείαν απόγονος του αρχαίου φιλοσόφου προσπάθησε κι αυτός να στήσει την ιδιότυπη πολιτεία του αναλαμβάνοντας την εκκεντρική δεκαεπτάμηνη διακυβέρνηση του Φιούμε, που κατέλαβε ο ίδιος ως επικεφαλής ενός εκστρατευτικού σώματος εθελοντών οργισμένων από τη συνδιάσκεψη Ειρήνης του Παρισιού του 1919.

Μα απ’ αυτή την πράξη δεν απέμεινε παρά το γελοιογραφικό salute romano.

Βεβαίως ο στρατηλάτης-ποιητής μετά την εκδίωξή του δεν ασχολήθηκε ξανά με την πολιτική, όμως οι λέξεις του, πομπώδεις, γεμάτες μανδαρινικό κλέος έμελε να ταλαιπωρούν για πολλά χρόνια την Ιταλία, καθώς αποτέλεσαν τα πιο θεατρινίστικα εξαρτήματα της φασιστικής αρματωσιάς.

Μέγας πρόδρομος όχι μόνο του ιταλικού φασισμού, αλλά και της μοντέρνας κουλτούρας της διασημότητας, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, καθώς είχε κατανοήσει σε βάθος το ρόλο, τη σημασία και τη δύναμη της φήμης, ως έφηβος ακόμη είχε γράψει και εκδώσει έναν τόμο με ποιήματά του, ενημερώνοντας εν συνεχεία τον εκδότη μιας μεγάλης εφημερίδας ότι ο νεαρός ποιητής, δημιουργός του τόμου, είχε πεθάνει αμέσως μετά την έκδοση, εξασφαλίζοντας έτσι δημοσιότητα σε εθνικό επίπεδο και επιτυχία.

Στην εποχή του οργίαζαν οι φήμες πως είχε αφαιρέσει τα πλευρά του για να μπορεί να κάνει πίπες στον εαυτό του, πως είχε γευτεί ανθρώπινη παιδική σάρκα, καθώς και πως προς το τέλος της ζωής του, επιβαρυμένος από μία διαρκώς επιδεινούμενη υγεία, επιδιδόταν σε ακατάσχετη λήψη ναρκωτικών.

Η ζωή του έλαβε τέλος στην έπαυλή του στη λίμνη Γκάρντα, την οποία είχε μετατρέψει σε ναό λατρείας του εαυτού του.

Ο βίος και η πολιτεία του δείχνουν με αδιάψευστα αιματηρά ίχνη, ότι τα φιλολογικά και φιλοσοφικά δάνεια της πολιτικής εκτρέπουν την άσκησή της σε μεγαλύτερες βαρβαρότητες από εκείνες που μας έχει ήδη συνηθίσει.

Κι όταν ποζάρει ο ναρκισσισμός της αυθεντίας και ο ποιητής θέλει να γίνει στρατηγός στη θέση του στρατηγού, η φύση ξεσπά σε τρανταχτά γέλια.