Βγάλτε γλώσσα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

gloassa

Ένα σπουδαίο όπλο των ανθρώπων που δεν διαθέτουν όπλα είναι η ειρωνεία. Η δεινότητα να αντιμετωπίζεις αυτούς που διαθέτουν αληθινά φονικά όπλα με υπεροψία.

Η ειρωνεία είναι το όπλο τού κυνικού που είναι αποφασισμένος να χτυπήσει την υποκρισία και την κοινωνική γλίτσα.

Ο κυνικός είναι ο αποχαλινωμένος γυρολόγος, ένα τραγόμορφο είδος που ξέφυγε από κάποια βακχική πομπή.

Διαθέτει μια ικανότητα παρουσίας και απουσίας. Είναι εδώ και αυτόχρημα αλλού.

Είναι, κάποιος, κυνικός από δύναμη ή αδυναμία, από πολύ μυαλό αλλά και από λίγο μυαλό, από κακεντρέχεια αλλά και από καλοσύνη.

Ο κυνικός ξεπέφτει σ’ έναν ατελεύτητο τεμαχισμό διαθέσεων. Αφήνει την καρδιά έξω από τις υποθέσεις τού σώματος προτιμώντας την ψευδο-αριστοκρατική αδράνεια.

Αντί να παθιαστεί φιλολογήζει, καταφεύγοντας σε περίτεχνες περιφράσεις και ρητορικά σχήματα της ατάκας.

Ο κυνικός έχει μεγάλο εχθρό του το χρόνο. Τη βαρεμάρα. Βαριέται και πλήττει αφόρητα. Το διάστημα ανάμεσα στη σπορά και τον καρπό τον απελπίζει.

Ο κυνικός είναι ένας μελαγχολικός ηδονιστής που οι καταστάσεις τον οδήγησαν στο φρόνημα τού είρωνα. Αποφασίζει να είναι είρων, δηλαδή μια μηχανή που καταστρέφει αισθήσεις. Που σκίζει βίαια το περιτύλιγμα της τακτοποιημένης ζωής των άλλων.

Ο κυνικός διαθέτει μια σοφία υψηλού διαμετρήματος. Ξέρει πως η άμεση πραγματικότητα είναι ένας μάταιος πλούτος, ότι όσο τρώει τόσο περισσότερο πεινάει.

Ο κυνικός φυτρώνει ως ζιζάνιο σε κοινωνίες που διαθέτουν πλούτο και αλαζονεία. Ο Διογένης φύτρωσε στην υπερφίαλη αθηναϊκή δημοκρατία των κτήσεων και των κατακτήσεων. Ήταν αγκαθάκι στο μάτι του αποικιοκράτη. Δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει ένας τέτοιος τύπος σε μια φυλή της Αφρικής ή σε μια ινδιάνικη κοινότητα στις Άνδεις.

Ο κυνικός υπάρχει εκεί που δεν υπάρχει χιούμορ. Κι είναι σκληρός σαν πέτρα. Αδυσώπητος.

Ανάμεσα στο ασύλληπτα μικρό και στο ασύλληπτα μεγάλο ο κυνικός προτιμά να είναι διαφθορέας. Είτε στην αγορά και στα καφενεία ως τρελός τού χωριού, είτε ως γραφιάς, ως τρελός δηλαδή τού χωριού της λογοτεχνίας που απεχθάνεται τις συμβάσεις και την καλολογία μαζί με όλο τον οχετό του ρομαντισμού.

Ο κυνικός διακηρύσσει: Ματαιότης ματαιοτήτων! Κι η ματαιότης μαζί.

Ποιος ευθύνεται για τον γερμανικό πεσιμισμό; Οι σόμπες εμαγιέ, αποκρίνεται ο Νίτσε.

Ποια είναι η ουσία του έρωτα; Η αναπαραγωγή αποφαίνεται ο Σοπενάουερ.

Και φυσικά προεκτείνοντας την τεθλασμένη σκέψη του κυνικού απαντάμε στα πάντα.

Τι είναι η εργασιομανία; Εφαρμοσμένος μισογυνισμός. Τι είναι η βιβλιοφιλία; Ηλιθιότητα και φετιχισμός τρυπωμένα μέσα στη διάνοια άλλων. Τι είναι η λογοτεχνία; Ο μάταιος κόπος των τεμπέληδων να αποδείξουν πως δεν είναι ματαιόδοξοι.