Περί μέθης

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

pota

Όχι δα πως έχω πολύ χρόνο, γράφει, στην τελευταία του ανισόρροπη επιστολή ο Φρειδερίκος Νίτσε στη δεσποινίδα Βάγκνερ.

Ο χρόνος υπήρξε ο μεγάλος μπελάς των φιλοσόφων.

Ο δαίμων που προσκομίζει τα πάθη στη συντέλεια και το φίδι που αγκαλιάζει εν τέλει όλες τις αγύρτισσες ιδέες που δεν έσωσαν την κούτρα που τις ξεγέννησε.

Ζηλειολυσσάρικες και τσαπερδόνες, χωριάτισσες και μακαρονικές.

Οι παλαβοί που γεννούν τις ιδέες διακηρύσσουν την εθελοντική αγραμματοσύνη τους απέναντι στην ορθότητα. Την ποιητική ορθότητα και την πολιτική ορθότητα. Την ερωτική και την σεξουαλική.

Μα κυρίως υπογραμμίζουν με λέξεις και γλώσσα πως όσες ρουφηξιάς απ’ το απαγορευμένο κρασί κι αν πιούμε θα κουβαλάμε αυτή την μαινόμενη δίψα για μέθη, μέχρι την αιωνιότητα.