Δαίμονες

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

laf

Ένα παιδί που αρχινά το παραμύθι του κι ένα θηλυκό που γελά.

Τα παιδιά δεν λένε συχνά δικά τους παραμύθια, μα όταν το κάνουν τα παραμύθια τους είναι μοναδικά. Όπως και τα θηλυκά που γελάνε σπανίως. Μα όταν γελάσουν το γέλιο τους είναι ηφαιστειώδες και συνταρακτικό.

Τίποτε δεν μπορεί ν’ αντισταθεί στο γέλιο του θηλυκού. Το γέλιο του θηλυκού είναι κολπική θύελλα κι όταν στη γυναίκα ξυπνά η διάθεση να γελάσει, μπορεί να ξεπεράσει το γέλιο της αγριόγατας, της ύαινας και του τσακαλιού.

Τις ακούς πότε-πότε να γελούν τις στιγμές που οι μέλισσες λιντσάρουν τους κηφήνες και τότε νιώθεις πως βγήκαν να θερίσουν τους όρχεις σου στους αγρούς.

Νιώθεις μισός ψάρι και μισός άνθρωπος. Νιώθεις πως το θέμα του βιβλίου που δεν θα τελειώσεις ποτέ είναι ο πόλεμος.

Νιώθεις τους δαίμονες να ξεμπουκάρουν σαν ζουλάπια απ’ τα δόντια της και να ξεσπάμε μαζί σε ακατάσχετα γέλια υμνώντας τα κατορθώματα της αμοιβαίας μας ήττας.