Το Ποίημα

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

to-poiima

Η ποιητική γλώσσα είναι πάντα μια αναθεώρηση της προγενέστερης γλώσσας. Κι όταν δεν είναι αυτό είναι κλαταρισμένος ρομαντισμός και ψεύτικα γλυκόλογα.

Κάθε νέος ποιητικός λόγος είναι βίαιος. Είναι κατ’ ανάγκη μιαν αλλοίωση του παλιού. Απωθεί κάποια ίχνη και θυμάται κάποια άλλα.

Γράφω το ποίημα σημαίνει ξαναγράφω το ποίημα. Επαναλαμβάνω και επαναλαμβάνομαι. Είμαι ο άνθρωπος των σπηλαίων, χαράζω το περίγραμμα ενός ζώου πάνω στο βράχο. Δεν κάνω τίποτε άλλο απ’ το να χαράζω εκ νέου το περίγραμμα που είχε κάνει ένας πρόδρομός μου.

Το ποίημά μας γεννιέται μέσα απ’ την άγνοιά μας για τις αιτίες που το γέννησαν. Αν γνωρίσουμε τις αιτίες και αρχίσουμε την έρευνα στο τέλος θα καταφέρουμε να γράψουμε γιατί θέλαμε να γράψουμε ένα ποίημα που τελικά δεν γράψαμε.

Το ποίημα μας είναι μια πράξη επιβολής, μια διακήρυξη ιδιοκτησίας της άυλης πραγματικότητας που η γραφειοκρατία της κυριαρχίας την έχει καταστήσει μετρήσιμη για να την πουλά.

Μεταξύ της άγνοιας και της αυτοσυνείδησης εκδηλώνεται η εκδίκηση της θέλησης.

Είναι οι αυτόνομες λανθάνουσες αρχές έξω απ’ το νου και το Ασυνείδητο που γράφουν και ξαναγράφουν το ποίημα.

Όπως οι εμμονικοί τρελοί του χωριού βρίσκονται σε μια συνεχή θυελλώδη διαμάχη με τον εαυτό τους όπως και με τα προγενέστερα λόγια τους έτσι και τα ποιήματα, που, ο στρόβιλος των καταστάσεων της ζωής τα μεταμορφώνει σε μπαλτάδες που ασκούνται στη συνεχή θραύση των δοχείων της σιγουριάς και της κανονικότητας.

Τα ποιήματα ακολουθούν το διαλεκτικό λογισμό της εξέλιξης. Καταστρέφουν προϋπάρχουσες μορφές για να επιτρέψουν στις νέες να αναδυθούν απ’ το καθημερινό υπερπέραν.

Και είναι η καχυποψία που σπέρνουν προβοκάροντας το συναίσθημα.

Το ποίημα υπογραμμίζει αυτό το απόθεμα σιωπής της λογοτεχνίας, αυτό που εντός της ομιλίας είναι ανίκανο να μιλήσει.

Είναι η σιωπή ενός λόγου που αγνοεί αυτό το οποίο γνωρίζει.

Η ερώτηση στις απαντήσεις είναι το ποίημα. Το ποίημα ρωτά και η ζωή απαντά. Το ποίημα που δεν παίρνει απαντήσεις απ’ τη ζωή είναι κακό ποίημα. Το ποίημα που δε ρωτάει τη ζωή είναι αυτιστικό ποίημα.

Το ποίημα είναι το ερώτημα. Αν το ερώτημα δεν είναι και ερωτικό κάλεσμα πάει στο βρόντο. Είναι κούφιο. Κουφάρι.