Η μαντάμ Μποβαρύ είμαι εγώ

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

maxresdefault

Το πιο εύκολο πράγμα για το μυαλό δεν είναι πάντα και το πιο εύκολο για το σώμα.

Κάθε κρίση, γράφει ο Φλομπέρ είναι σαν αιμορραγία του νευρικού συστήματος, σαν ξερίζωμα της ψυχής μέσα απ’ το σώμα.

Στα κείμενά του μορφάζουν ολοένα και περισσότερο μοναχικές φιγούρες. Η κλονισμένη του υγεία δεν του επιτρέπει παρά λιγοστές αυταπάτες.

Βλέπει ήρωες και ηρωίδες στ’ αμπάρια του μυαλού του ξέροντας πως ο χρόνος θα τους αναγκάσει να εγκαταλείψουν γρήγορα το πλοίο και ως σκιώδη πρόσωπα που υπήρξαν θα φύγουν σιωπηλά πάνω σε μια σχεδία με τα πανιά φουσκωμένα από την πνοή μιας ξεχασμένης μουσικής.

Ο μόχθος του για τη μορφή παίρνει το χαρακτήρα εξιλέωσης απέναντι στην αρρώστια του.

Αυτός ο αστός που πάσχει από παθολογική αστοφοβία έχει ανάγκη την κατευναστική φαρμακεία της φράσης.

Σίγουρα δεν ανήκει στα τυχερά παιδιά της ζωής. Το σώμα του είναι διάτρητο. Αρπάζει στην Αίγυπτο σύφιλη. Χάνει σχεδόν όλα του τα μαλλιά. Το πάθος του για έρωτες αργοσβήνει μέσα στα κόκκαλα μαζί με το σάπιο μεδούλι.

Παχαίνει τόσο που η μητέρα του τρομάζει να τον αναγνωρίσει. Στα χρόνια που ακολουθούν ο Φλομπέρ θα χάσει όλα του τα δόντια πλην ενός. Κάνει θεραπείες με υδράργυρο και το σάλιο του βγαίνει μαύρο. Ζει θανάτους και αποχωρισμούς.

Η καρδιά μου, σημειώνει, έγινε νεκρούπολη.