Sans culotte

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

sans-culotte

Εισβάλομε στην ιστορία όπως οι Αβράκωτοι στην εποχή της Γαλλικής επαναστάσεως.

Χωρίς να θέλομε να ξεχωρίσομε αλλά για να κάνουμε σαματά. Χωρίς να θέλομε να διδάξομε τι εστί βίος χαρισάμενος και τι εστί savoir vivre της ηδονής αλλά τι εστί ερωτικός αγών έως τελικής πτώσεως.

Εισβάλομε όχι δια να θεραπεύσομε και να φέρομε αναμνήσεις και ρομαντικά παλίνδρομα εις την εκδοτική γαστέρα αλλά δια να καλαφατίσομε τα πάθη μας.

Χωρίς το γιλέκο του γραφιά και του πολυσταυλίτη, χωρίς τα λεφτά του μπαμπά και τα δαφνόφυλλα της ακαδημίας, χωρίς vastavision ντεκολτέ, γάμπα και αδηφάγο στόμα για oral-pipe όπου λάχει, αλλά κυρίως χωρίς σύγχυση και χωρίς περιστροφές.

Εισβάλομε στην ιστορία όχι με περίστροφα ή εμετική χριστιανική αγάπη αλλά με την αγνή παρθενία της λογικής του έρωτα. Διότι τι πιο λευκό και καθαρότατο απ’ τη δικαιοσύνη των κορμιών, απ’ αυτό που αφήνουν πίσω τους και βαραίνει περισσότερο από ένα τσουβάλι διατριβές.

Εισβάλομε στην ιστορία για να λιανίσουμε τους βουρκωμένους καλόγερους του ψεύτικου βίου και τους μετρ των υπαρξιακών αινιγμάτων. Για να πετάξουμε στη χωματερή τα νεκρά σφουγγάρια της ξέχειλης και κορεσμένης ζωής.

Εισβάλομε στην ιστορία με την υπεροπλία του ουρλιαχτού της νύχτας που γεννηθήκαμε και της νύχτας του ξεπεσμού μας στο μηδέν. Και γινόμαστε οι κλεφταράδες κάθε ιδέας και οι προβοκάτορες κάθε συναισθήματος. Και γινόμαστε οι κυρίαρχοι της φωνής.

Φωνάζουμε και φωνασκούμε και σκούζουμε. Υπάρχει ένα παιδί στο μπαούλο που μας ακούει κι ένας διάολος κλειδωμένος στο υπόγειο.

Ας φωνάξουμε, λοιπόν, όχι ακατάληπτα και πονετικά σαν καλλιτεχνικοί λούστροι, αλλά ως κορμάκια ελεύθερα και καυλωμένα. Αφού ξέρομε πως πίσω απ’ τα χείλη μας το Σύμπαν ενορχηστρώνει τους κραδασμούς του.