Ένα φιλάκι είναι λίγο, πολύ λίγο

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

21_apr

Όποιος δεν έχει χιούμορ έχει καρκίνο. Όχι τον καρκίνο από κάπνισμα ή κακή διατροφή ή κληρονομική προδιάθεση. Αλλά τον άλλο τον καρκίνο. Αυτόν που σε νεκρώνει παντελώς από ζωή ενώ είσαι ζωντανός.

Τον καρκίνο που είχαν παλιότερα οι δάσκαλοι, οι κατηχητές και οι χωροφύλακες. Τον καρκίνο που έχουν σήμερα όλοι οι σοβαροί άνθρωποι που το παίζουν σοβαροί για να κερδίσουν πόντους εξουσίας. Για να σου καθίσουν στο σβέρκο ως εκπρόσωποί σου και ως σωτήρες σου.

Για να σου δείξουν πως η λιποταξία σου απ’ τη σοβαρότητα είναι ποινικό αδίκημα. Για να σου σκάψουν το λάκκο. Γιατί οι σοβαροί άνθρωποι νομίζουν πως είναι και έξυπνοι επειδή είναι σοβαροί και ως σοβαροί έξυπνοι μπορούν να σε θάψουν ζωντανό.

Του κόσμου οι μαλακίες έχουν ειπωθεί αποκλειστικά από σοβαρούς και μορφωμένους. Το πρώτο ξεκολιαστικό γέλιο μού το πρόσφεραν και μού το προσφέρουν οι διευθυντές των σχολείων στην πρωινή προσευχή.

Με όλο το ειδικό βάρος που απαιτεί ο ρόλος του νάρκισσου αρχηγού αλλά και του ορθόδοξου μουλά που επιβάλει το πρωινό σταυροκοπάνημα εκτοξεύουν ρουκέτες προς τα νυσταγμένα αυτάκια των λιλιπούτειων ανθρωποπροβάτων.

Ένα μείγμα από Μουσουλίνι και Σταύρακα πασπαλισμένο με ολίγη Αδερφή Τερέζα και ολίγο επιθεωρητή Κλουζό. Αρχαιοπρεπείς ατάκες με λάθος νόημα, άσχετες συναισθηματικές κορώνες και μπόλικος πατρικός σπασμός.

Στο κέλυφος τούτης εδώ της σοβαρότητας αναπτύσσονται τα περισσότερα υβρίδια της υποκρισίας. Μιαν αντίληψη που θέλει την κοινωνικοποίηση-τη βίαιη και ασιάλωτη φυσικά- πάνω απ’ τη ζωή και τις ανθρώπινες ανάγκες.

Η ψυχολογία των μαζών, τουτέστιν η ψυχολογία του μαντριού, είναι το πρώτο μάθημα στα κατηχητικά της ακαδημίας. Η ανθρωποστάνη για να δουλέψει αρμονικά θέλει δυο κατηγορίες ανθρώπων. Τους εργοδότες και τους εργάτες. Τους δασκάλους και τους υπάκουους μαθητές.

Στην ανθρωποστάνη για να ξεπεραστούν οι κρίσεις κόβεις κεφάλια. Κόβεις συντάξεις, γάζες, οξυγόνο, βιβλία, λιανίζεις ανθρώπους και πνίγεις ανθρώπους.

Η ανθρωποστάνη έχει ανάγκη τους σοβαρούς ανθρώπους. Σοβαρούς διευθυντές και σοβαρούς υπουργούς και σοβαρούς παπάδες που μας κάθονται στο σβέρκο.

Σοβαρούς ανθρώπους που χαριεντίζονται ή μαλώνουν για το τι πρέπει να μαθαίνουμε και τι πρέπει να τρώμε και πως πρέπει να γαμάμε.

Ο υπουργός σφοδρής παραπαιδείας και διανοητικών τραυμάτων πλακώνεται με τον αρχιεπίσκοπο παιδεραστών και φιλάργυρων ανθρωπόμορφων τράγων πάσης Ελλάδος για το αν τα παιδάκια του λαού-τα αθώα προβατάκια που προορίζονται για μαλλί, γάλα, κρέας-θα προσηλυτίζονται με ορθόδοξο ή προτεσταντικό πρωτόκολλο.

Και άντε πάλι οι σοβαροί άνθρωποι αρχίζουν τις σοβαρές μπούρδες. Παίρνουν θέση. Στρογγυλοκάθονται στη θέση του ενός ή του άλλου. Τα προβατάκια όμως δεν πρόκειται να ρωτηθούν ποτέ.

Εκεί στο βρακί τους θα βρίσκεται πάντα το κράτος και η εκκλησία και την ώρα που θα υγραίνονται και θα καβλώνουν και την ώρα που τα ερωτικά τους κορμιά θα φουσκώνουν και θα πρήζονται θα καταφτάνει ο δάσκαλος, η αμίτα μόσιον με την θετική ενέργεια, τα ματ, οι πανελλαδικές, οι μεταμφιεσμένοι σε γονείς ασφαλίτες και με το μπαλτά της σοβαρότητας θα ετοιμάζουν τον ψιλολιανισμένο πατσά για το ευαίσθητο στομάχι του οσίου καπιταλιστή. Αμήν.