Το κομμένο αυτί

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

vangogh

Οι μεγαλοφυΐες ακμάζουν μέσα στη βρώμα. Μιλούν μια νέα θεόπνευστη γλώσσα που ακούγεται διαβολικιά, ψιθυρίζοντας πάνω απ’ το κούφιο ροχαλητό του κόσμου όλη τη βουλιμία του πτωχού αθροίσματος των ηδονών.

Όλα τα έργα τέχνης εμπλέκονται στα γρανάζια της συγκινήσεως συγκλίνοντας στη μεγάλη πριαπική παλαίστρα των σεσημασμένων ονειρώξεων.

Οι μεγαλοφυείς μπλέκουν τα μπούτια τους εξ’ αρχής με ιδρώτες και κορμιά, ιδέες και αρχαγγελικά μανιφέστα. Ανακαλύπτουν ότι ανακαλύπτουν γιατί αφήνονται στα κακόφημα άστρα.

Είναι οι πιο ανήσυχοι γυρολόγοι του χάους και ξέρουν πως επιστήμη και τέχνη είναι ένα και το αυτό. Και ξέρουν πως κάθε Σκυλόσοφος παραμιλά ως τα τρίσβαθα και πρέπει ν’ ακούσεις μέσα σ’ αυτή τη χρονοτριβή τα γρανάζια και τα πρωτόνια και την κάθε μήτρα που πρωτοστατεί από πείσμα στα ερωτικά οδοφράγματα.

Άλλος αφήνοντας το δαγκωμένο μήλο στο κομοδίνο του κι άλλος κλεισμένος στο τρελάδικο των μαθηματικών εξισώσεων.

Όλοι σκόρπιοι στη μοιχεία που οι Σκύλες και οι Χάρυβδες ορίζουν, φιλεύοντας την αθωότητά τους λίγα δράμια αλήθειας απ’ τα χούγια του σύμπαντος.

Αυτός με το κομμένο αυτί, ο εκλαμπρότατος, που μαγειρεύει πάνω από γρανιτένια πετρώματα και πάνω από ξερατό ηφαιστείων και πάνω από τέφρα αυτό που η φύση απίθωσε στις ρωγμές και τις κρύπτες του μυαλού. Αυτό που ο κβαντικός λήθαργος καταδικάζει σε φιλονικία με τον εαυτό του. Αυτό το Αυτό.

Μερικά ποντίκια πειραματόζωα και μερικά νταμάρια από γαλαξίες κανίβαλους.

Μερικά σκοτεινά σινεμά από τρικυμισμένα όνειρα και μερικά αποδέλοιπα δαιμόνια του αρπαχτικού εαυτού. Και η τραγική γνώση πως δεν απέχουν αρκετά από το έργο τα ερείπιά του.