Ύπνος στην παραλία

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ


paralli

Λίγοι μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει ύπνος στην παραλία. Παραλήρημα. Τι σημαίνει να έχω μπρος στα μάτια μου το παράδειγμα γεννήσεων και αιώνιων αναγεννήσεων της φύσης.

Σήμερα είμαι άνθρωπος, αύριο σκουλήκι, μεθαύριο μύγα. Και μετά ξανά άνθρωπος και κοπριά ξανά, εξ’ άλλου δεν είναι ούτε φριχτό ούτε απόλυτο αυτό το μηδέν που με οδηγεί στη θηλιά του, γιατί με κάνει να υπάρχω για πάντα.

Το μηδέν είναι ο πιο σπουδαίος αριθμός γιατί πολτοποιεί εμάς τις μονάδες. Μας αλέθει χωρίς την ιδέα ενός άλλου κόσμου και μας πλάθει ξανά με τα ίδια παράλογα υλικά.

Με τον παράλογο έρωτα του μπαμπά και της μαμάς, με τα γαμήσια, με το τρίψιμο της ψωλής στους βορβοσυραγώδεις μύες, στους άπειρους νευρώνες και στη σάρκα με τα υγρά και τα σάλια, εκεί που καθρεφτίζεται η τρυφερότητα και η εμπιστοσύνη μαζί με τα κάτουρα και τα σκατά, εκεί που η συνεπέστερη σωφροσύνη θριαμβεύει.

Εκεί όπου κάθε θνητή ύπαρξη ξεχνιέται μέσα σε κραυγές και χυσίματα στα μούτρα και στα κωλομέρια και στα βυζιά και στην κοιλιά και στον τρυφερό λαιμό.

Εκεί στο σπλαχνικό σχολείο των ντελικάτων ανταγωνισμών και του πολέμου με άλλα μέσα, όπου μαθαίνω να απαρνιέμαι με χαρά τα σφάλματα στα οποία με παρασύρει η ματαιοδοξία.

Ο ύπνος στην παραλία, πάνω στη ζεστή άμμο, πάνω στους άπειρους λεπτούς κόκκους που ξεπήδησαν απ’ τα έγκατα της γης και τρίφτηκαν απ’ τον αέρα και την αλμύρα, απ’ τον ήλιο και τη βροχή, ο ύπνος αυτός ναρκώνει τις αισθήσεις μου και η πίστη μου μένει χωρίς δύναμη.

Πιστεύω στον ήλιο γιατί τον βλέπω και γιατί μου ζεσταίνει το κορμί, τον εννοώ σαν το ενωτικό κέντρο όλης της εύφλεκτης ύλης της φύσης, οι περιοδικές του δρασκελιές μ’ ευχαριστούν και με καυλώνουν.

Ο ήλιος συντρίβει αυτό το ανήθικο παραστράτημα της ανθρώπινης διάνοιας που διακηρύσσει το Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης.

Ο ήλιος στην παραλία είναι μια σοβαρή υπόθεση. Κοιμάμαι στην παραλία. Κι όταν ξυπνώ έχω μιαν υπέρλαμπρη στύση.