Hasta la victoria siempre

by ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ

kuba

Συγνώμη, είπε το ρούμι στην τεκίλα
είχα μια φαντασίωση από λεμονανθούς
καθώς γλιστρούσα
ως υπερόπτης γκόμενος
στο πιο βαθύ λαρύγγι της Καραϊβικής.

Η μάμη μου έπλενε πιάτα στη Χαβάη
κι ο κίναιδος πατήρ μου αποσκίρτησε
στα γαστρικά υγρά του Μεξικού.

Νύφη πολλά υποσχόμενη, μηλόχρους.

Ο κομαντάντε μου έμαθε πώς
να μαλακίζομαι στον καναπέ του σαλονιού
για τους τουρίστες,
πώς, να κάνω σεξ με μια φέτα λεμονιού
σφίγγοντας στη μπουνιά ένα δολάριο.

Τόσο σκοτάδι έζεχνε
κάτω απ’ τα παπλώματα
την ώρα που συλλέγαν απ’ τις χούφτες μου
οι ντελικάτοι εραστές ζαχαροκάλαμο,
την ώρα, που κάτι αγχώδεις ψωραλέοι φαλλοκράτες
με τάιζαν κινίνα και ασβέστη.

Μεθύσια αναμνηστικά για να τα πάνε στη μαμά.
Ω ναι! είχε δίκιο ο Φιντέλ.
Οι δυτικοί θέλουν μονάχα να γαμήσουν.